இலங்கை-வடக்கு முஸ்லிம் வெளியேற்றம்

 

இலங்கை-வடக்கு முஸ்லிம் வெளியேற்றம்  

இலங்கை மனித உரிமை அறிக்கை- ஒக்ரோபர் 2026

அத்தியாயம் 7, பக்கம் 32 (ஆங்கிலம்)

தமிழாக்கம் கூகிள்-மேற்திருத்தம் சுபா

1990 அக்டோபரில், வடக்கு மாகாணத்தை ஒரே தமிழ்ப் பகுதியாக ஒருங்கிணைக்கும் வெளிப்படையான நோக்கத்துடன், விடுதலைப் புலிகள் வட மாகாணம் முழுவதும் சுமார் 75,000 முஸ்லிம்களை அவர்களது வீடுகளில் இருந்து வெளியேற்றினர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் இந்த மாபெரும் வெளியேற்றம், மாவட்டம் மாவட்டமாக, மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதனால், அவர்களது குடும்பங்கள் தங்களது உடைமைகள், வாழ்வாதாரங்கள் அல்லது ஆவணங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள எந்த வாய்ப்பும் இன்றி தவித்தன. இதன் விளைவாக, வெளியேற்றப்பட்ட வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள், தலைமுறைகளாகத் தங்களைத் தாங்கி வந்த பொருளாதார வளங்களிலிருந்து திடீரெனத் துண்டிக்கப்பட்டனர். மேலும், அவர்களது கலாச்சார, மத மற்றும் சமூக வாழ்வின் அடித்தளமாக விளங்கிய பள்ளிகள், மசூதிகள் மற்றும் பொது இடங்களுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் மறுக்கப்பட்டது. 73 அவர்கள், பெரும்பாலும் நாட்டின் ஏழ்மையான பகுதிகளில் ஒன்றான புத்தளம் மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளில், பழக்கமில்லாத மற்றும் பெரும்பாலும் வாழத் தகுதியற்ற சூழல்களில் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்க நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். அங்கு அவர்கள் நீண்டகால இடப்பெயர்வு, சமூகப் புறக்கணிப்பு மற்றும் நிலையற்ற வாழ்க்கைச் சூழல்களை எதிர்கொண்டனர். 74. இந்நேரம், வடக்கு மாகாணத்தின் சில பகுதிகளில் வசித்து வந்த சிங்கள சமூகங்கள், அச்சுறுத்தல்கள், மிரட்டல்கள் மற்றும் அதிகரித்த பதட்டங்கள் காரணமாக ஏற்கனவே வெளியேற நிர்பந்திக்கப்பட்டிருந்தனர். 

2009-ல் ஆயுத மோதல் முடிவுக்கு வந்தது, மீண்டும் வெளியேற்றப்படும் அச்சுறுத்தல் இல்லாமல் திரும்புவதற்கான முதல் உண்மையான வாய்ப்பை அளித்தபோதிலும், போருக்குப் பிந்தைய உடனடி ஆண்டுகளில் அரசின் மீள்குடியேற்ற முயற்சிகள் 2008-க்குப் பிறகு இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளித்தன. இந்த கொள்கை முடிவின் மூலம், வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் மோதலால் குறைவாகவே பாதிக்கப்பட்டனர் என்ற ஒரு நீடித்த கருத்து வலுப்படுத்தப்பட்டது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற இந்த படிநிலை நீடித்து வருகிறது, மேலும் வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகம் அனுபவிக்கும் பலதரப்பட்ட மற்றும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த அநீதிகளுக்கான அங்கீகாரம், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நீதிக்கான அணுகலைத் தொடர்ந்து தடுத்து வருகிறது 75 .

--------------------

73 எம். திருவரங்கன் எழுதிய 'வடக்கு முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தலும், சகவாழ்விற்கான உறுதிமொழியும்' (டெய்லிஎஃப்டி, 29 அக்டோபர் 2025) கட்டுரையைப் பார்க்கவும் (https://www.ft.lk/columns/Remembering-eviction-of-northern-Muslims-andmaking-commitment-to-coexistence/4-783567).  

74 F ஹனிஃபா, 'பாதிக்கப்பட்டோர் நிலைக்காகப் போட்டியிடுதல்: இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய மாற்றத்தின் முரண்பாடுகள்', (2015) 4(1) ஸ்திரத்தன்மை: சர்வதேச பாதுகாப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு இதழ், https://doi.org/10.5334/sta.fj ஐப் பார்க்கவும். 

75. மேற்கண்டவாறே. 

இந்தச் சவால்கள், இடம்பெயர்வு அல்லது பகைமை நடவடிக்கைகள் முறைப்படி முடிவுக்கு வந்ததோடு முடிந்துவிடவில்லை. மாறாக, இந்த வெளியேற்றமானது, பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வரும், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய மற்றும் நீடித்த பல அநீதிகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. தலைமை அலுவலகம், முல்லைத்தீவு, வவுனியா மற்றும் புத்தளம் ஆகிய இடங்களில் நடைபெற்ற கூட்டங்களில், இடம்பெயர்ந்து திரும்பிய சமூகங்கள் ஆணையத்திடம் விவரித்த அனுபவங்களிலிருந்து, பின்வரும் முக்கியப் பிரச்சினைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இவை, ஆரம்பத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பலவந்தமான வெளியேற்றச் செயலானது, அந்த நிகழ்வின் கொடூரத்தை ஒப்புக்கொள்ளாத தன்மை, அரசின் புறக்கணிக்கும் நடைமுறைகள் மற்றும் தீர்க்கப்படாத சமூகங்களுக்கிடையேயான பதட்டங்கள் ஆகியவற்றால் எவ்வாறு மேலும் மோசமடைந்துள்ளது என்பதை விளக்குகின்றன. 

பொது விவாதங்களிலும் நிறுவன ரீதியான பதில்களிலும், வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதைப் பற்றிய வரையறுக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வும் அங்கீகாரமும் ஒரு அடிப்படை சவாலாக இருந்து வருகிறது. 76 முதலாவதாக, இந்த நிகழ்வை ஆவணப்படுத்த அரசால் கட்டளையிடப்பட்ட விசாரணை செயல்முறை எதுவும் இல்லை. இரண்டாவதாக, மோதலின் வரலாறு குறித்த விவரிப்புகள், தமிழர்களுக்கு எதிரான அரசின் சிறுபான்மையாக்க முயற்சிகளையும், சிங்களக் கும்பல்கள், காவல்துறை மற்றும் இராணுவத்தால் தமிழ் சமூகங்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட வன்முறையையும் முன்னிலைப்படுத்தியுள்ளன. விடுதலைப் புலிகளால் முஸ்லிம் பொதுமக்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட மீறல்கள் பற்றிய விவாதம், தமிழ் சமூகங்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டனர் என்பது குறித்த விவரிப்பின் வலிமையைக் குறைத்தது. மேலும், 1990-ஆம் ஆண்டு வெளியேற்றத்திற்குப் பிறகு பல தசாப்தங்களாக வடக்கில் தமிழ் சமூகங்கள் அனுபவித்த கடுமையான மற்றும் பரவலான அட்டூழியங்களின் வெளிச்சத்தில், தங்கியிருந்தவர்கள் அனுபவித்த பல ஆண்டுகால வன்முறையிலிருந்து முஸ்லிம்களை நேரடியாகப் பார்ப்பதிலிருந்து அவர்களை அகற்றியதன் மூலம், இந்த வெளியேற்றம் முஸ்லிம்களுக்குச் சாதகமாக அமைந்தது என்று பேசப்படுகிறது, மேலும் அது தொடர்ந்தும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பானது, முஸ்லிம்களின் குறைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பைக் குறைத்ததுடன், அடையாளம், கலாச்சாரம், மத வாழ்க்கை, நிலத்துடனான பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பிணைப்புகள் திடீரெனத் துண்டிக்கப்பட்டதிலும், சமூக உறுப்பினர்கள் அனைவரின் சொத்துக்களும் பறிக்கப்பட்டதிலும் உள்ளார்ந்திருந்த ஆழ்ந்த அநீதியை அங்கீகரிக்கத் தவறியது. வெளியேற்றப்பட்ட வடக்கத்திய முஸ்லிம்களால் விவரிக்கப்பட்ட துயரங்களில், தங்களின் தமிழ் அண்டை அயலாருடனான சமூகப் பிணைப்பை இழந்ததும் அடங்கும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 77 

2026 மே 5 அன்று ஆணையத்துடன் நடைபெற்ற சந்திப்பில், வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆர்வலர்கள், அவர்களின் பிரச்சினைகளை மட்டும் விவாதிப்பதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு கூட்டத்தில், ஒரு அரசு நிறுவனம் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றத்தை அங்கீகரிப்பது இதுவே மிகச் சில முறைகளில் ஒன்றாகும் என்று தெரிவித்தனர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றம் குறித்து விசாரிக்கவோ, ஆவணப்படுத்தவோ, அல்லது அவர்களின் வெளியேற்ற அனுபவத்தின் தனித்தன்மையை நிலைநாட்டவோ இதுவரை எந்தவொரு அரசு முயற்சிகளும் தொடங்கப்படவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய செயல்முறை இல்லாதது, வெளியேற்றப்பட்ட மக்கள் அனுபவித்த அநீதியை உடனடியாக அங்கீகரிப்பதைத் தடுக்கிறது.

--------------------

வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதன் 35-ஆம் ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூரும் வகையில், 2025 நவம்பர் 3-ஆம் தேதி வவுனியாவில் 76-வது கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது.  

77. மேற்கண்டவாறே.  

2009-ல் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து திரும்புவதற்கான வாய்ப்பும் புறக்கணிப்பு மற்றும் மறுப்புகளால் குறிக்கப்பட்டது. திரும்பி வந்த முஸ்லிம்களுக்கு, அவர்கள் ஏற்கனவே வேறு இடங்களில், குறிப்பாக புத்தளத்தில், வீடுகளைக் கொண்டிருந்தனர் மற்றும் அதனால் உதவிக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்ற அடிப்படையில், அவர்களின் பூர்வீக நிலங்களில் மீள்குடியேறுவதற்கான வாய்ப்பு அடிக்கடி மறுக்கப்பட்டது. 78 பல ஆண்டுகளாக புத்தளத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த முஸ்லிம்கள் ஒப்பீட்டளவில் சிறந்த நிலையில் உள்ளனர் என்ற அனுமானங்களால் உந்தப்பட்டு, சமீபத்தில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் மீள்குடியேற்றத்துடன் ஒப்பிடுகையில், வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் கூட்டுத் திரும்புதலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படாத ஒரு போக்கை அரசின் நடைமுறை பிரதிபலித்தது. 79 மேலும், வட மாகாணத்தை நிர்வகித்த தமிழ் அதிகாரிகள், வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்கள் திரும்புவதை, அவர்கள் சட்டப்பூர்வமாகத் திரும்புவதற்கான உரிமையைப் பயன்படுத்துவதாகக் கருதாமல், பெரும்பாலும் சந்தேகத்துடனோ அல்லது விரோதத்துடனோ பார்த்தனர். 80 இத்தகைய மனநிலை போருக்குப் பிந்தைய உடனடிக் காலத்திலும் நிலவியது, மேலும் அது இன்றும் திரும்பிய வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்களைப் பாதித்து வருகிறது. இடம்பெயர்ந்த சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடிந்தாலும், பலரால் மீள முடியாமல், வெளியேற்றத்தின் விளைவுகளால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்பட்டு வருகின்றனர் என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.  

தமிழ் சமூகத்தினரிடையேயும், திரும்பி வந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம்களிடையேயும் தீர்க்கப்படாத குறைகள், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் இனப் பதற்றங்கள் அதிகரிப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளன. நீண்டகால இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு தமிழ் சமூகத்தினர் மீள்குடியேறிய பகுதிகளில் நிலம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் பொது வளங்கள் பற்றாக்குறையாக இருப்பதால், திரும்பி வரும் முஸ்லிம்கள் ஏற்கனவே குறைவாக உள்ள வளங்களுக்குப் போட்டியாளர்களாகவே பெரும்பாலும் பார்க்கப்படுகின்றனர். 81 நில உரிமை மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கான அணுகல் தொடர்பாக இந்தப் பதற்றங்கள் குறிப்பாக அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. 82 இதன் விளைவாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் தாங்கள் பிறந்த இடங்களிலும், தாங்கள் மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளிலும் வரவேற்கப்படாதவர்களாக உணர்வதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். புத்தளத்தில் அவர்கள் இடம்பெயர்ந்திருந்த பல ஆண்டுகளாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் புத்தளம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகக் கருதப்படாமல், தாங்கள் பிறந்த இடங்களின் குடியிருப்பாளர்களாகவும் வாக்காளர்களாகவும் கருதப்பட்டனர். பல ஆண்டுகளாக புத்தளம் குடியிருப்பாளர்களால், அப்பகுதியின் ஏற்கனவே குறைவான வளங்களுக்கு அவர்கள் ஒரு சுமையாகவே பார்க்கப்பட்டனர். 

--------------------

78. மேற்கண்டவாறே.  

79 எஸ். சரூரின் 'வடக்கு முஸ்லிம்களின் தாயகம் திரும்பும் உரிமை', கிரவுண்ட்வியூஸ் (30 அக்டோபர் 2023), https://groundviews.org/2023/10/30/northern-muslims-right-to-return-whose-responsibility/ -ஐக் காண்க.  

80 திருவரங்கன், ஒப். cit. 

81. மேற்கண்டவாறே. 

82. ஹனிஃபா, மேற்கோள் நூல் பார்க்கவும். 

சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்கள் புத்தளத்தில் செழிப்பான கிராமங்களை நிறுவ முடிந்துள்ளது. இருப்பினும், சிலர் தொடர்ந்து சிரமங்களைச் சந்தித்து வருகின்றனர். பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு புத்தளத்தில் மீள்குடியேற்றப்பட்ட சில சமூகங்கள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் அல்லது பிரதேச செயலகத்தால் வழங்கப்படும் சேவைகளை இன்னும் பெறவில்லை என்று ஆணையம் கவனித்தது. உதாரணமாக, கிராமத்தில், சில சமூகங்களுக்கு குப்பை சேகரிப்பு வசதியும், தபால் நிலையமும் இல்லை. பல கிராமவாசிகளிடம், பல தசாப்தங்களாக அவர்கள் வசித்து வந்த நிலத்திற்கான செல்லுபடியாகும் ஆவணங்களும் இல்லை, மேலும் அவர்களுக்கு முறைப்படுத்தல் தேவைப்படுகிறது. வடக்கிற்கு குடிபெயர்ந்த சில குடும்பங்கள், சிறந்த வேலை வாய்ப்புகள் (குறிப்பாக பெண்களுக்கு), கல்விக்கான அதிக அணுகல் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு காரணமாக புத்தளத்தில் தங்கள் உறவுகளைத் தொடர்ந்து பேணி வருகின்றனர். புத்தளத்தில் குடியேறிய 83 குடும்பங்கள், சூழ்நிலைகள் சிறப்பாக அமையும்போது மீண்டும் குடியேறும் நம்பிக்கையில், தங்கள் பூர்வீக இடங்களுடன் சில அடிப்படைத் தொடர்புகளையும் பேணி வருகின்றன. இந்த இரட்டைத் தொடர்பைப் பேணுவது கடினமாக உள்ளது; 84 ஆயினும், நிச்சயமற்ற தன்மைகளுக்கு மத்தியில் உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு உத்தியாக இது பெரும்பாலும் பின்பற்றப்படுகிறது. 

வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் நீண்டகால இடப்பெயர்வை அரசு போதுமான அளவு அங்கீகரிக்காததும், இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு பல பத்தாண்டுகளாக வட மாகாண மாவட்டங்களின் வாக்காளர்களாகத் தங்கள் தகுதியைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு புத்தளத்தில் குடியேறுவதில் உள்ள சிரமங்களும், வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் அனுபவத்தைத் தனித்துவமானதாக ஆக்கியுள்ளன. இந்த அனுபவத்தின் தனித்தன்மைகளை அங்கீகரிப்பதும், அவர்களின் தொடர்ச்சியான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதும் அவசியமாகும். உதாரணமாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம் மக்களில் சில பிரிவினர், மாகாணத்திற்கு வெளியே வசிக்கும்போதே, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வட மாகாணத்தின் வாக்காளர்களாகத் தங்கள் தகுதிக்கு ஒரு சலுகை வழங்குமாறு கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். வடக்கிலுள்ள தங்கள் கிராமங்களில் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பிற வசதிகள் மேம்படும்போது திரும்பி வருவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குவதற்காகவே அவர்கள் இந்தச் சலுகையைக் கோருகின்றனர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களுக்கான நல்லிணக்க வழிமுறைகள் குறித்து விவாதிக்கும்போது, ​​இத்தகைய திரும்புவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துவது கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

--------------------------

முல்லைத்தீவில் சமூக உறுப்பினர்களுடன் நடைபெற்ற 83வது மனித உரிமைகள் கவுன்சில் கூட்டம் (டிசம்பர் 2024). 

84. ஹனிஃபா, மேற்கோள் நூல் பார்க்கவும். 

சட்டப்பூர்வ ஆவணங்கள் இல்லாதது, பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையையும் புறக்கணிப்பையும் ஆழப்படுத்திய பல நிகழ்வுகளை ஆணையம் எதிர்கொண்டது. போரின் போது ஆவணங்கள் அழிக்கப்பட்டதாலும், தனிப்பட்ட பதிவுகளை மீட்டெடுக்க வாய்ப்பில்லாமல் திடீரென வெளியேற்றப்பட்டதாலும், பல வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வடக்கில் தங்கியிருப்பதற்கான அல்லது உரிமைக்கான ஆதாரங்களை இழந்தனர். வடக்கில் புதிதாக மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளில், முறையான ஆவணங்களை வழங்க அரசு தவறியதால், நில உரிமை இதேபோல் பாதுகாப்பற்றதாகவே இருந்து வருகிறது. உதாரணமாக, 1990-ல் வெளியேற்றப்பட்டவர்களின் வழித்தோன்றல்களான, சுமார் 23 குடும்பங்களைக் கொண்ட கக்கைத்தீவுக் குடியேற்றவாசிகள், தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்திற்கான அதிகாரப்பூர்வ உறுதிப்படுத்தல் கடிதங்களை இன்னும் பெறவில்லை. 85 இந்த ஆவணப் பற்றாக்குறை, கண்ணியமான வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தியாவசிய சேவைகளைப் பெறுவதை நேரடியாகத் தடுத்துள்ளது. முல்லைத்தீவுக்குத் திரும்பிய முஸ்லிம்கள், தாங்கள் வசிக்கும் நிலத்தின் உரிமையை நிரூபிக்க முடியாததால், மின்சார இணைப்புகளைப் பெறுவதிலும், விவசாயக் கிணறுகள் தோண்டுவதற்கான அனுமதியைப் பெறுவதிலும் சிரமங்களை எதிர்கொள்வதாகத் தெரிவித்துள்ளனர். 86 

புதிதாக மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளில் நிலவும் நிலைமைகள் இந்த இன்னல்களை மேலும் அதிகப்படுத்தியுள்ளன, பல குடியிருப்புகளில் அடிப்படைத் தேவைகள் கூட இல்லை. உதாரணமாக, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் உள்ள மற்றும் ஒரு நகராட்சி குப்பை மறுசுழற்சி மையத்திற்கு அருகிலுள்ள காக்கைத்தீவில், சுத்திகரிக்கப்படாத கழிவுநீரின் துர்நாற்றம் காற்றில் பரவியிருப்பதாகவும், இது உடல் நலத்தையும் நல்வாழ்வையும் மோசமாகப் பாதிப்பதாகவும் குடியிருப்பாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். சுத்தமான நீர், மின்சாரம் மற்றும் போதுமான சுகாதார வசதிகளுக்கான அணுகல் கடுமையாகக் குறைவாகவே உள்ளது, இது குடும்பங்கள் கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கான திறனைக் குறைப்பதோடு, மீள்குடியேற்றத் திட்டமிடல் மற்றும் செயல்படுத்தலில் உள்ள புறக்கணிப்புப் போக்குகளை வலுப்படுத்துகிறது. 87 

2019 ஏப்ரலில் நடந்த ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து, சட்ட அமலாக்க மற்றும் பாதுகாப்பு முகமைகளால் முஸ்லிம் சமூகங்கள் மீதான கண்காணிப்பு அதிகரிக்கப்பட்டதால், அவநம்பிக்கை மேலும் ஆழமடைந்து, முஸ்லிம்கள் ஒரு பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்ற கண்ணோட்டம் வலுப்பெற்றுள்ளது. உதாரணமாக, குடும்ப வன்முறையைக் கையாள்வதற்காக நிறுவப்பட்ட ஒரு மகளிர் அமைப்பு, ஆவணச் சரிபார்ப்புகளுக்காக இராணுவத்தால் மீண்டும் மீண்டும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இது அண்டை தமிழ் சமூகங்களிடையே அச்சம், களங்கம் மற்றும் அதிகரித்த சந்தேகத்திற்கு வழிவகுத்தது.88 இத்தகைய சூழல்கள் சகவாழ்வு மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்கான வாய்ப்புகளை அரிக்கின்றன, அதே நேரத்தில் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் விளிம்புநிலை அந்தஸ்தை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. 

-------------------------------

85 'முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வடக்கிலிருந்து 1990-ல் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தல்', சண்டே அப்சர்வர் (2 நவம்பர் 2025), https://www.sundayobserver.lk/2025/11/02/news-features/65832/remembering-the-1990muslim-eviction-from-the-north/ -ஐக் காண்க. 

86 திருவரங்கன், ஒப். cit. 

87. 'முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 1990-ல் வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தல்', மேற்கோள் நூல், காண்க.  

முல்லைத்தீவில் சமூக உறுப்பினர்களுடன் நடைபெற்ற 88வது மனித உரிமைகள் சாசன சபையின் கூட்டம் (டிசம்பர் 2024).    

ஆணைக்குழு புத்தளத்தில் உள்ள வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருடன் பல தலையீடுகளைத் தொடங்கியுள்ளது. டிசம்பர் 2025-ல் (தித்வா புயலைத் தொடர்ந்து) புத்தளத்திற்கு மேற்கொண்ட பேரிடர் கண்காணிப்புப் பயணங்களின் போது, ​​புத்தளம், கரம்பேயில் வசிக்கும் இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினரைப் பாதிக்கும் பிரச்சினைகளை ஆணைக்குழு கண்டறிந்தது. இந்தக் கண்காணிப்புகளைத் தொடர்ந்து, 1990-ல் வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டது மற்றும் இழப்பீடு தொடர்பான பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்க 12 பிப்ரவரி 2026 அன்று ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தில், நிலச் சீர்திருத்த ஆணைக்குழுவின் பிரதிப் பணிப்பாளர், கல்பிட்டியா பிரதேச செயலாளர் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். கூட்டத்தின் போது, ​​நிலுவையில் உள்ள அனைத்து நிலம் தொடர்பான பிரச்சினைகளும் மூன்று மாதங்களுக்குள் தீர்க்கப்படும் என்று நிலச் சீர்திருத்த ஆணைக்குழுவின் பிரதிப் பணிப்பாளர் பங்கேற்பாளர்களுக்கு உறுதியளித்தார். 

1990-ஆம் ஆண்டு வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்ட விவகாரம் குறித்து சிவில் சமூக ஆர்வலர்களுடன் கலந்துரையாடல்களைத் தொடர்வதற்காக, 2026 மே 5-ஆம் தேதியன்று மேலும் ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு, வவுனியா, கிளிநொச்சி மற்றும் மன்னார் மாவட்டங்களில் உள்ள, திரும்பி வரும் வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருக்குக் கவலையளிக்கும் பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டதுடன், அவர்கள் திரும்புவதை நெறிப்படுத்துவதற்கு உதவும் ஒரு அரசாங்கத் திட்டம் அவசியம் என்பதும் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருக்கான இழப்பீடுகள் தொடர்பான விடயங்கள் குறித்து விவாதிப்பதற்காக, 2026 ஜூன் 25-ஆம் தேதியன்று இழப்பீட்டு அலுவலகப் பிரதிநிதிகளுடன் ஒரு கூட்டமும் நடைபெற்றது. வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் தொடர்பாகத் தான் மேற்கொண்டுவரும் பணிகள் குறித்த தகவல்களை இழப்பீட்டு அலுவலகத்துடன் ஆணைக்குழு ஏற்கனவே பகிர்ந்துள்ளதுடன், இவ்விவகாரத்தில் அந்த அலுவலகத்துடன் இணைந்து செயல்படவும் திட்டமிட்டுள்ளது. 

புத்தளம், கரம்பேயில் இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினரின் நிலைமையை மதிப்பிடுவதற்காக, 2026 மே 22 அன்று ஒரு தொடர் உண்மை கண்டறியும் குழு ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. கல்வி, சுகாதாரம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் நில உரிமைகள் தொடர்பான பல சவால்களை இந்த ஆய்வுக்குழு கண்டறிந்தது. மேலும், இடம்பெயர்ந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல உறுப்பினர்கள் போலியான நிலச் சான்றிதழ்களை வைத்திருப்பதும் கண்டறியப்பட்டது. பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் புத்தளத்தில் உள்ள சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் மக்களின் மீள்குடியேற்றம் தொடர்பான தீர்வு காணப்படாதது, இந்த மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படாததையும், அதிகாரிகளிடமிருந்து அவசரத் தீர்வும் கவனமும் தேவை என்பதையும் காட்டுகிறது.  

முடிவு