ஐரோப்பியர்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள்?

ஐரோப்பியர்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள்? ஐரோப்பாவின் அமைதியின்மைக்குப் பின்னணியில் உள்ள கோபம்

ஜிஆர் செய்தி அறை, அக்டோபர் 20, 2026

ஆசிரியர் பற்றாக்குறையால் தவிக்கும் பிரெஞ்சு வகுப்பறைகள் முதல், விண்ணை முட்டும் வீட்டு வாடகைச் செலவுகளை எதிர்கொள்ளும் போர்த்துகீசியக் குடும்பங்கள் வரை, ஐரோப்பாவின் சமீபத்திய போராட்ட அலைக்கு உந்துசக்தியாக விளங்கும் குறைகள், சர்வதேசத் தலைப்புச் செய்திகளில் ஆதிக்கம் செலுத்திய வன்முறைக் காட்சிகளையும் தாண்டி வெகுதூரம் பரந்துள்ளன.

பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின், போர்ச்சுகல், பெல்ஜியம் மற்றும் அல்பேனியா ஆகிய நாடுகளில் செப்டம்பர் மற்றும் அக்டோபர் 2026 வரை நடைபெறும் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன. இதனால் மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள், வீட்டுவசதி ஆர்வலர்கள் மற்றும் அரசாங்க எதிர்ப்புச் செயற்பாட்டாளர்கள் வீதிகளில் இறங்கியுள்ளனர். கிரீஸில், மாணவர்களும் கல்வியாளர்களும் இந்த வாரம் அணிதிரட்டல்களை அறிவித்துள்ளனர்.

இந்த இயக்கங்கள் வெவ்வேறு தோற்றங்களையும் அரசியல் கோரிக்கைகளையும் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றுள் பல, அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவு, பொதுச் சேவைகளின் நிலை மற்றும் இளைய தலைமுறையினருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றின் மீதான பெருகிவரும் விரக்தியைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

பொருளாதார அழுத்தங்களை அளவிட முடிகிறது. யூரோஸ்டாட்டின்படி, யூரோ மண்டலத்தில் ஆண்டு பணவீக்கம் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் 3.2% ஆக இருந்த நிலையில், செப்டம்பர் மாதத்தில் 3.8% ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஐரோப்பாவின் சில பகுதிகளில் வீட்டு விலைகளும் கணிசமாக உயர்ந்துள்ளன. இது, தங்களது முதல் வீட்டை வாடகைக்கு எடுக்க அல்லது வாங்க விரும்பும் மக்களுக்குக் கூடுதல் சிரமங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

கிரேசியன் டிலைட் கிரீஸை ஆதரிக்கிறது

ஆனால், ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கான காரணங்கள் நாட்டிற்கு நாடு கணிசமாக வேறுபடுகின்றன.

LIVE: Anti-government protests in Albania

பிரான்ஸ்: 

மாணவர் போராட்டங்கள் எவ்வாறு ஒரு பரந்த இயக்கமாக மாறின

பிரான்சில், பொதுக் கல்வியின் நிலைமைகளை எதிர்த்து உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் செப்டம்பர் மாத இறுதியில் போராட்டம் நடத்தியதால் இந்தக் கலவரம் தொடங்கியது. ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, மோசமடைந்து வரும் பள்ளிக் கட்டிடங்கள், நெரிசலான வகுப்பறைகள் மற்றும் நாட்டின் பல்கலைக்கழக மாணவர் சேர்க்கை முறையில் உள்ள சிக்கல்கள் ஆகியவை அவர்களது புகார்களில் அடங்கியிருந்தன.

அதிக ஊதியம், மலிவு விலையில் எரிபொருள் மற்றும் பொதுச் சேவைகளில் மேம்பாடுகள் ஆகியவற்றுக்கான கோரிக்கைகளில் தொழிற்சங்கங்களும் பிற குழுக்களும் இணைந்ததால், மாணவர் ஆர்ப்பாட்டங்கள் படிப்படியாக பரந்த ஆதரவைப் பெற்றன. கல்வித் துறையைத் தாண்டி ஆர்ப்பாட்டங்கள் விரிவடைந்தபோது, ​​CGT என அறியப்படும் பொதுத் தொழிலாளர் கூட்டமைப்பும் இதில் ஈடுபட்டது. அக்டோபர் 17-ஆம் தேதிக்குள், பிரான்ஸ் முழுவதும் நடைபெற்ற போராட்டங்களில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் பங்கேற்றனர்.

பல கூட்டங்கள் அமைதியாகவே இருந்தபோதிலும், பின்னர் வன்முறைக் குழுக்கள் காவல்துறையினருடன் மோதி, வணிக நிறுவனங்களைக் கொள்ளையடித்து, பொதுக் கட்டிடங்களைச் சேதப்படுத்தின.

கலவரத்தின் அளவானது, பாதுகாப்புத் தோல்விகள் மற்றும் ஆரம்பத்தில் போராட்டக்காரர்களை வீதிகளுக்குக் கொண்டுவந்த குறைகள் ஆகிய இரண்டையும் சரிசெய்யுமாறு அதிபர் இம்மானுவேல் மக்ரோனின் அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. கல்வி தொடர்பான புகார்களைக் கையாள்வதற்காக, கூடுதல் மாற்று ஆசிரியர்களை நியமிப்பது மற்றும் சில பல்கலைக்கழகக் கட்டணங்களில் திட்டமிடப்பட்டிருந்த உயர்வுகளைத் திரும்பப் பெறுவது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளை பிரெஞ்சு அதிகாரிகள் அறிவித்துள்ளனர்.

இருப்பினும், ஊதியம் மற்றும் பொதுச் சேவைகள் தொடர்பான சர்ச்சைகள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதால், தொழிலாளர் சங்கங்கள் நவம்பரில் மேலும் போராட்டங்களுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளன.

ஸ்பெயின் மற்றும் போர்ச்சுகல்: 

வீட்டுவசதி ஒரு மையப் புகாராக மாறுகிறது

ஸ்பெயின் மற்றும் போர்ச்சுகலில், வீட்டு வசதி மலிவுத்தன்மை பொதுமக்களின் அதிருப்திக்கு முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்றாக உருவெடுத்துள்ளது. பெருநகரங்களில் உள்ள இளம் பணியாளர்கள் மற்றும் குடும்பங்களுக்கு இந்தப் பிரச்சினை குறிப்பாகத் தீவிரமாக உள்ளது; அங்கு அதிகரித்து வரும் வாடகை மற்றும் சொத்து விலைகள், தனித்து வாழ்வதை மேலும் கடினமாக்கியுள்ளன.

வீட்டு விலைகளின் நீண்டகால உயர்வுக்கு போர்ச்சுகல் ஒரு சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. யூரோஸ்டாட்டின்படி, 2015-க்கும் 2025-ஆம் ஆண்டின் இறுதிக் காலாண்டுக்கும் இடையில் போர்ச்சுகல் வீட்டு விலைகள் ஏறத்தாழ 180% அதிகரித்துள்ளன. 2026-ஆம் ஆண்டிலும் போர்ச்சுகல் சொத்து விலைகள் தொடர்ந்து உயரும் என்று மிகச் சமீபத்திய ஐரோப்பிய புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன.

அக்டோபர் 17 அன்று, போர்ச்சுகலின் மிகப்பெரிய தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பான CGTP ஏற்பாடு செய்திருந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில், பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் லிஸ்பனின் மையப்பகுதி வழியாகப் பேரணியாகச் சென்றனர். போராட்டக்காரர்கள் அதிக ஊதியம், மலிவு விலையில் வீடுகள் மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவுகளைக் குறைப்பதற்கான அரசாங்க நடவடிக்கை ஆகியவற்றைக் கோரினர். வாடகைக்குக் குடியிருப்போர் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களுக்குக் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக, வீட்டுவசதி ஆர்வலர்கள் போர்டோவில் முகாம்களையும் ஏற்பாடு செய்துள்ளனர்.

ஸ்பெயினில், மாட்ரிட்டில் பரவலாகப் பேசப்பட்ட ஒரு வெளியேற்றச் சம்பவம், வீட்டு வசதி மலிவுத்தன்மை மற்றும் குத்தகைதாரர் பாதுகாப்புகள் தொடர்பான ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தீவிரப்படுத்த உதவியது. பிரச்சாரகர்கள், வாடகை உயர்வுகளுக்குக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கவும், வெளியேற்றத்திற்கு எதிராக வலுவான பாதுகாப்புகளை வழங்கவும், குறுகிய கால வாடகைகளைக் கடுமையாக ஒழுங்குபடுத்தவும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். இந்த வீட்டு வசதி நெருக்கடி, பிரதமர் பெட்ரோ சான்செஸுக்கு ஒரு முக்கிய அரசியல் பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது.

சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் முன்மொழியப்பட்ட வீட்டுவசதி நடவடிக்கைகளை நிராகரித்த பின்னர், சான்செஸ் நவம்பர் 29 அன்று முன்கூட்டியே பொதுத் தேர்தலை அறிவித்தார். இது அரசாங்கத்தின் வீட்டுவசதிக் கொள்கைகளை ஒரு தேசிய அரசியல் போட்டியின் மையத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.

ஸ்பானிய அரசாங்கம் அதனைத் தொடர்ந்து அவசரகால வீட்டுவசதி ஆணைகளுக்கு ஒப்புதல் அளித்தது, ஆயினும் அவற்றின் அரசியல் மற்றும் சட்டரீதியான எதிர்காலம் சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளது.

இத்தாலி: 

அதிகரித்து வரும் செலவுகள் மற்றும் பொது சேவைகள் மீதான அதிருப்தி

இத்தாலியின் ஆர்ப்பாட்டங்கள், வாழ்க்கைச் செலவுகள், வேலைவாய்ப்பு நிலைமைகள் மற்றும் பொதுச் சேவைகள் மீதான அதிருப்தி ஆகியவற்றின் கலவையை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. 'இத்தாலியா இன் பியாஸ்ஸா' அல்லது 'தெருக்களில் இத்தாலி' என்ற பதாகையின் கீழ் செயல்படும் ஒரு போராட்ட இயக்கம், மேம்படுத்தப்பட்ட ஊதியம், சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் வீட்டு வசதிக்கான அணுகல் ஆகியவற்றைக் கோரியுள்ளது.

மிலன் மற்றும் பிற வடக்கு நகரங்களில் நடந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அமைதியான பேரணிகளாகத் தொடங்கின. பின்னர், முகமூடி அணிந்த நபர்கள் குழுக்கள் காவல்துறையினருடன் மோதல்களிலும், நாசவேலைகளிலும் ஈடுபட்டனர்.

வன்முறை கணிசமான கவனத்தை ஈர்த்திருந்தாலும், அமைதியான, பரந்த அளவிலான ஆர்ப்பாட்டங்களின் பொருளாதாரத் தேவைகள், அன்றாட வாழ்க்கையின் செலவுத் திறன் குறித்த நீண்டகாலக் கவலைகளை உள்ளடக்கியுள்ளன.

இத்தாலிய அரசாங்கம் கூடுதல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அறிவித்து பதிலளித்துள்ளது, ஆனால் இவை அமைதியான போராட்டக்காரர்களால் எழுப்பப்பட்ட ஊதியம், வீட்டுவசதி மற்றும் பொதுச் சேவைப் பிரச்சினைகளுக்கு நேரடியாகத் தீர்வு காணவில்லை.

பெல்ஜியம்: 

மாணவர்கள் கல்விச் செலவுகளுக்கு சவால் விடுக்கின்றனர்

பெல்ஜியத்தில், கல்விக் கொள்கை ஆர்ப்பாட்டங்களின் முக்கிய மையமாக இருந்து வருகிறது. பிரஸ்ஸல்ஸ் மற்றும் லீஜ் நகரங்களில் உள்ள மாணவர்கள், அதிகரித்து வரும் கல்விக் கட்டணங்களுக்கு எதிராகப் போராட்டம் நடத்தியதோடு, உயர்கல்விக்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும் என்று தாங்கள் அஞ்சும் சீர்திருத்தங்களையும் முன்மொழிந்துள்ளனர்.

கல்விக் கட்டணம் தொடர்பான செலவுகள், கல்வி வளங்கள் மற்றும் மாணவர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்கள் மீது சுமத்தப்படும் நிதிச் சுமை ஆகியவை குறித்த கவலைகள் இந்த ஆர்ப்பாட்டங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன. அக்டோபர் 17 அன்று பிரஸ்ஸல்ஸில் காவல்துறைக்கும் சில ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் ஏற்பட்டன, ஆனால் அடிப்படைப் பிரச்சினை கல்வி மற்றும் வாய்ப்புகளுக்கான அணுகலை மையமாகக் கொண்டே உள்ளது.

பெல்ஜிய இயக்கத்தின் கொள்கைக் கோரிக்கைகளும் தேசிய அரசியல் சூழ்நிலைகளும் வேறுபட்டவை என்றாலும், அது பிரான்சில் உள்ள மாணவர் போராட்டக்காரர்களின் சில கவலைகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது.

கிரீஸ்: 

கல்விக்காக ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் அணிதிரள்கின்றனர்

அதிக நிதி ஒதுக்கீடு, பாதுகாப்பான பள்ளிக் கட்டிடங்கள் மற்றும் கூடுதல் பணியாளர்களைக் கோரி மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் போராட்டம் நடத்துவதால், கிரீஸிலும் அக்டோபர் 20 மற்றும் 21 ஆகிய இரண்டு நாட்களுக்குக் கல்விப் போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன.

மாணவர் குழுக்கள் ஏதென்ஸில் ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ள நிலையில், கிரேக்க தொடக்கக் கல்வி ஆசிரியர்கள் கூட்டமைப்பு (DOE) புதன்கிழமை 24 மணி நேர வேலைநிறுத்தத்தை அறிவித்துள்ளது. இடைநிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் கூட்டமைப்பு (OLME) காலை 11 மணி முதல் பிற்பகல் 2 மணி வரை வேலைநிறுத்தத்திற்குத் திட்டமிட்டுள்ளது.

ஏதென்ஸ், தெசலோனிக்கி மற்றும் பிற நகரங்களில் பேரணிகள் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. நெரிசல் மிகுந்த வகுப்பறைகள், போக்குவரத்துச் செலவுகள் மற்றும் கல்விக்கான அணுகல் ஆகியவை குறித்தும் மாணவர்கள் கவலைகளை எழுப்பியுள்ளனர்.

அல்பேனியா: 

பொருளாதார விரக்தி மற்றும் அரசியல் மாற்றத்திற்கான கோரிக்கைகள்

அல்பேனியாவில், இந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் பிரதமர் எடி ராமாவின் அரசாங்கத்திற்கு ஒரு பரந்த சவாலாக உருவெடுத்துள்ளன.

பல்கலைக்கழக நிலைமைகள், கல்விச் செலவுகள் மற்றும் குறைந்த வேலைவாய்ப்புகளுக்கு எதிராகப் போராடும் மாணவர் குழுக்கள், ராமாவின் ராஜினாமாவைக் கோரும் ஏற்கனவே இயங்கிவரும் அரசாங்க எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் இணைந்துள்ளன. ஃபிளமிங்கோ இயக்கம் என்று அழைக்கப்படும் இந்த இயக்கம், சுற்றுச்சூழல் உணர்திறன் மிக்க கடலோரப் பகுதியில் திட்டமிடப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய ஆடம்பர சுற்றுலாத் திட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்ததன் மூலம் ஆரம்பத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றது.

முன்மொழியப்பட்ட இந்த வளர்ச்சித் திட்டம், அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் மருமகனான ஜாரெட் குஷ்னரால் நிறுவப்பட்ட ஒரு முதலீட்டு நிறுவனத்துடன் தொடர்புடையது. சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் இத்திட்டத்தை விமர்சித்துள்ள நிலையில், அல்பேனிய அரசாங்கம் அதன் சாத்தியமான பொருளாதார நன்மைகளை நியாயப்படுத்தியுள்ளது. அதன் பின்னர், இந்த சர்ச்சை ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறல் குறித்த கவலைகள் மற்றும் வாழ்க்கைத் தரம் குறித்த அதிருப்தி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி விரிவடைந்துள்ளது.

தனது ராஜினாமாவுக்கான கோரிக்கைகளை ராமா நிராகரித்ததோடு, சில ஆர்ப்பாட்டங்களுடன் நிகழ்ந்த வன்முறையையும் கண்டித்துள்ளார்.

ஸ்பெயின் மற்றும் போர்ச்சுகலில் வீட்டுவசதி சார்ந்த இயக்கங்களைப் போலல்லாமல், அல்பேனியாவின் போராட்டங்கள் இப்போது அரசியல் தலைமை மாற்றத்திற்கான வெளிப்படையான கோரிக்கையை உள்ளடக்கியுள்ளன.

ஒரே காலகட்டத்தில் நடைபெற்றபோதிலும், அந்த ஆர்ப்பாட்டங்களை ஏன் ஒரே ஐரோப்பிய இயக்கமாகக் கருத முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

ஐரோப்பாவின் போராட்டங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையா?

இந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் பல பொதுவான அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளன; குறிப்பாக, இளைஞர்களின் பங்கேற்பு மற்றும் வீட்டுவசதி, கல்வி, அத்தியாவசிய சேவைகளின் மலிவுத்தன்மை மீதான அதிருப்தி ஆகியவை இதில் அடங்கும். இருப்பினும், அவை மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு இல்லாமல் தனித்தனி இயக்கங்களாகவே நீடிக்கின்றன.

பிரான்சில், போராட்டங்கள் கல்வியிலிருந்து விரிவடைந்து பரந்த சமூகக் கோரிக்கைகளை நோக்கி நகர்ந்தன. போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயினில், வீட்டு வசதி மலிவுத்தன்மை மையமாக இருந்துள்ளது. இத்தாலிய ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஊதியங்கள் மற்றும் பொதுச் சேவைகளை உள்ளடக்கியுள்ள நிலையில், அல்பேனிய இயக்கம் அரசியல் மாற்றத்தைக் கோரும் ஒரு பிரச்சாரமாக உருவெடுத்துள்ளது.

அவற்றின் வெவ்வேறு தோற்றங்கள், அரசாங்கங்கள் ஏன் வெவ்வேறு வகையான அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கின்றன என்பதை விளக்க உதவுகின்றன.

சில போராட்டக்காரர்கள் குறிப்பிட்ட பொருளாதார சீர்திருத்தங்களைக் கோருகின்றனர். மற்றவர்களோ கல்விக் கொள்கைகளில் மாற்றங்களையோ அல்லது அதிக பொது முதலீட்டையோ விரும்புகிறார்கள். அல்பேனியாவில், போராட்டக்காரர்கள் பிரதமரின் ராஜினாமாவைக் கோருகின்றனர். அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கும் குறிப்பிட்ட குழுக்களின் வன்முறைச் செயல்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு சம அளவில் முக்கியமானது.

சில போராட்டங்களுடன் நிகழும் அழிவுகள், பங்கேற்பாளர்கள் அனைவரும் ஒரே நோக்கங்களையோ அல்லது வழிமுறைகளையோ கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நிலைநிறுத்திவிடாது. இதன் விளைவாக, ஐரோப்பிய அரசாங்கங்கள் இரண்டு தனித்தனி சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன: பொது ஒழுங்கைப் பேணுவது மற்றும் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களை வீதிகளுக்குக் கொண்டுவந்த கவலைகளுக்குப் பதிலளிப்பது.

பிரான்சில், நவம்பரில் மேலும் தொழிற்சங்க அணிதிரட்டல் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. ஸ்பெயினில், வீட்டுவசதிக் கொள்கைகள் முன்கூட்டிய தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளன. அல்பேனியாவில், ராமா பதவி விலக வேண்டும் என்று போராட்டக்காரர்கள் தொடர்ந்து கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர்.

ஐரோப்பாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் வீட்டு வசதி மலிவு, கல்வி மற்றும் வாழ்க்கைச் செலவுகள் ஆகியவை தொடர்ச்சியான அதிருப்திக்குக் காரணங்களாக நீடித்து வந்தாலும், அரசியல் முடிவுகள் தேசிய அளவிலேயே தீர்மானிக்கப்படும்.

இந்திய -தமிழகச் சிறையில் இஸ்லாமியர்கள்

 

Meta to pay $25Billion Over Data Privacy

 

Countries With the Most Debt to China.

 

Countries With the Most Debt to China.

Which Countries Owe China the Most?

Key Takeaways

Pakistan owes Chinese creditors $22.38 billion, more than any other country in the ranking.

Angola ranks second at $14.4 billion, followed by Sri Lanka ($8.69 billion) and Ethiopia ($7.44 billion).

Countries in Africa and Asia dominate the ranking, though borrowers in Europe and South America also appear.

Long March Legacy remains strong

 

China Daily 22-10-2026

இலங்கை-வடக்கு முஸ்லிம் வெளியேற்றம்

 

இலங்கை-வடக்கு முஸ்லிம் வெளியேற்றம்  

இலங்கை மனித உரிமை அறிக்கை- ஒக்ரோபர் 2026

அத்தியாயம் 7, பக்கம் 32 (ஆங்கிலம்)

தமிழாக்கம் கூகிள்-மேற்திருத்தம் சுபா

1990 அக்டோபரில், வடக்கு மாகாணத்தை ஒரே தமிழ்ப் பகுதியாக ஒருங்கிணைக்கும் வெளிப்படையான நோக்கத்துடன், விடுதலைப் புலிகள் வட மாகாணம் முழுவதும் சுமார் 75,000 முஸ்லிம்களை அவர்களது வீடுகளில் இருந்து வெளியேற்றினர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் இந்த மாபெரும் வெளியேற்றம், மாவட்டம் மாவட்டமாக, மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதனால், அவர்களது குடும்பங்கள் தங்களது உடைமைகள், வாழ்வாதாரங்கள் அல்லது ஆவணங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள எந்த வாய்ப்பும் இன்றி தவித்தன. இதன் விளைவாக, வெளியேற்றப்பட்ட வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள், தலைமுறைகளாகத் தங்களைத் தாங்கி வந்த பொருளாதார வளங்களிலிருந்து திடீரெனத் துண்டிக்கப்பட்டனர். மேலும், அவர்களது கலாச்சார, மத மற்றும் சமூக வாழ்வின் அடித்தளமாக விளங்கிய பள்ளிகள், மசூதிகள் மற்றும் பொது இடங்களுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் மறுக்கப்பட்டது. 73 அவர்கள், பெரும்பாலும் நாட்டின் ஏழ்மையான பகுதிகளில் ஒன்றான புத்தளம் மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளில், பழக்கமில்லாத மற்றும் பெரும்பாலும் வாழத் தகுதியற்ற சூழல்களில் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்க நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். அங்கு அவர்கள் நீண்டகால இடப்பெயர்வு, சமூகப் புறக்கணிப்பு மற்றும் நிலையற்ற வாழ்க்கைச் சூழல்களை எதிர்கொண்டனர். 74. இந்நேரம், வடக்கு மாகாணத்தின் சில பகுதிகளில் வசித்து வந்த சிங்கள சமூகங்கள், அச்சுறுத்தல்கள், மிரட்டல்கள் மற்றும் அதிகரித்த பதட்டங்கள் காரணமாக ஏற்கனவே வெளியேற நிர்பந்திக்கப்பட்டிருந்தனர். 

2009-ல் ஆயுத மோதல் முடிவுக்கு வந்தது, மீண்டும் வெளியேற்றப்படும் அச்சுறுத்தல் இல்லாமல் திரும்புவதற்கான முதல் உண்மையான வாய்ப்பை அளித்தபோதிலும், போருக்குப் பிந்தைய உடனடி ஆண்டுகளில் அரசின் மீள்குடியேற்ற முயற்சிகள் 2008-க்குப் பிறகு இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளித்தன. இந்த கொள்கை முடிவின் மூலம், வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் மோதலால் குறைவாகவே பாதிக்கப்பட்டனர் என்ற ஒரு நீடித்த கருத்து வலுப்படுத்தப்பட்டது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற இந்த படிநிலை நீடித்து வருகிறது, மேலும் வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகம் அனுபவிக்கும் பலதரப்பட்ட மற்றும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த அநீதிகளுக்கான அங்கீகாரம், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நீதிக்கான அணுகலைத் தொடர்ந்து தடுத்து வருகிறது 75 .

--------------------

73 எம். திருவரங்கன் எழுதிய 'வடக்கு முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தலும், சகவாழ்விற்கான உறுதிமொழியும்' (டெய்லிஎஃப்டி, 29 அக்டோபர் 2025) கட்டுரையைப் பார்க்கவும் (https://www.ft.lk/columns/Remembering-eviction-of-northern-Muslims-andmaking-commitment-to-coexistence/4-783567).  

74 F ஹனிஃபா, 'பாதிக்கப்பட்டோர் நிலைக்காகப் போட்டியிடுதல்: இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய மாற்றத்தின் முரண்பாடுகள்', (2015) 4(1) ஸ்திரத்தன்மை: சர்வதேச பாதுகாப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு இதழ், https://doi.org/10.5334/sta.fj ஐப் பார்க்கவும். 

75. மேற்கண்டவாறே. 

இந்தச் சவால்கள், இடம்பெயர்வு அல்லது பகைமை நடவடிக்கைகள் முறைப்படி முடிவுக்கு வந்ததோடு முடிந்துவிடவில்லை. மாறாக, இந்த வெளியேற்றமானது, பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வரும், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய மற்றும் நீடித்த பல அநீதிகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. தலைமை அலுவலகம், முல்லைத்தீவு, வவுனியா மற்றும் புத்தளம் ஆகிய இடங்களில் நடைபெற்ற கூட்டங்களில், இடம்பெயர்ந்து திரும்பிய சமூகங்கள் ஆணையத்திடம் விவரித்த அனுபவங்களிலிருந்து, பின்வரும் முக்கியப் பிரச்சினைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இவை, ஆரம்பத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பலவந்தமான வெளியேற்றச் செயலானது, அந்த நிகழ்வின் கொடூரத்தை ஒப்புக்கொள்ளாத தன்மை, அரசின் புறக்கணிக்கும் நடைமுறைகள் மற்றும் தீர்க்கப்படாத சமூகங்களுக்கிடையேயான பதட்டங்கள் ஆகியவற்றால் எவ்வாறு மேலும் மோசமடைந்துள்ளது என்பதை விளக்குகின்றன. 

பொது விவாதங்களிலும் நிறுவன ரீதியான பதில்களிலும், வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதைப் பற்றிய வரையறுக்கப்பட்ட விழிப்புணர்வும் அங்கீகாரமும் ஒரு அடிப்படை சவாலாக இருந்து வருகிறது. 76 முதலாவதாக, இந்த நிகழ்வை ஆவணப்படுத்த அரசால் கட்டளையிடப்பட்ட விசாரணை செயல்முறை எதுவும் இல்லை. இரண்டாவதாக, மோதலின் வரலாறு குறித்த விவரிப்புகள், தமிழர்களுக்கு எதிரான அரசின் சிறுபான்மையாக்க முயற்சிகளையும், சிங்களக் கும்பல்கள், காவல்துறை மற்றும் இராணுவத்தால் தமிழ் சமூகங்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட வன்முறையையும் முன்னிலைப்படுத்தியுள்ளன. விடுதலைப் புலிகளால் முஸ்லிம் பொதுமக்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட மீறல்கள் பற்றிய விவாதம், தமிழ் சமூகங்கள் எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டனர் என்பது குறித்த விவரிப்பின் வலிமையைக் குறைத்தது. மேலும், 1990-ஆம் ஆண்டு வெளியேற்றத்திற்குப் பிறகு பல தசாப்தங்களாக வடக்கில் தமிழ் சமூகங்கள் அனுபவித்த கடுமையான மற்றும் பரவலான அட்டூழியங்களின் வெளிச்சத்தில், தங்கியிருந்தவர்கள் அனுபவித்த பல ஆண்டுகால வன்முறையிலிருந்து முஸ்லிம்களை நேரடியாகப் பார்ப்பதிலிருந்து அவர்களை அகற்றியதன் மூலம், இந்த வெளியேற்றம் முஸ்லிம்களுக்குச் சாதகமாக அமைந்தது என்று பேசப்படுகிறது, மேலும் அது தொடர்ந்தும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பானது, முஸ்லிம்களின் குறைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பைக் குறைத்ததுடன், அடையாளம், கலாச்சாரம், மத வாழ்க்கை, நிலத்துடனான பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பிணைப்புகள் திடீரெனத் துண்டிக்கப்பட்டதிலும், சமூக உறுப்பினர்கள் அனைவரின் சொத்துக்களும் பறிக்கப்பட்டதிலும் உள்ளார்ந்திருந்த ஆழ்ந்த அநீதியை அங்கீகரிக்கத் தவறியது. வெளியேற்றப்பட்ட வடக்கத்திய முஸ்லிம்களால் விவரிக்கப்பட்ட துயரங்களில், தங்களின் தமிழ் அண்டை அயலாருடனான சமூகப் பிணைப்பை இழந்ததும் அடங்கும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 77 

2026 மே 5 அன்று ஆணையத்துடன் நடைபெற்ற சந்திப்பில், வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆர்வலர்கள், அவர்களின் பிரச்சினைகளை மட்டும் விவாதிப்பதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு கூட்டத்தில், ஒரு அரசு நிறுவனம் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றத்தை அங்கீகரிப்பது இதுவே மிகச் சில முறைகளில் ஒன்றாகும் என்று தெரிவித்தனர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் வெளியேற்றம் குறித்து விசாரிக்கவோ, ஆவணப்படுத்தவோ, அல்லது அவர்களின் வெளியேற்ற அனுபவத்தின் தனித்தன்மையை நிலைநாட்டவோ இதுவரை எந்தவொரு அரசு முயற்சிகளும் தொடங்கப்படவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய செயல்முறை இல்லாதது, வெளியேற்றப்பட்ட மக்கள் அனுபவித்த அநீதியை உடனடியாக அங்கீகரிப்பதைத் தடுக்கிறது.

--------------------

வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதன் 35-ஆம் ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூரும் வகையில், 2025 நவம்பர் 3-ஆம் தேதி வவுனியாவில் 76-வது கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது.  

77. மேற்கண்டவாறே.  

2009-ல் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து திரும்புவதற்கான வாய்ப்பும் புறக்கணிப்பு மற்றும் மறுப்புகளால் குறிக்கப்பட்டது. திரும்பி வந்த முஸ்லிம்களுக்கு, அவர்கள் ஏற்கனவே வேறு இடங்களில், குறிப்பாக புத்தளத்தில், வீடுகளைக் கொண்டிருந்தனர் மற்றும் அதனால் உதவிக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்ற அடிப்படையில், அவர்களின் பூர்வீக நிலங்களில் மீள்குடியேறுவதற்கான வாய்ப்பு அடிக்கடி மறுக்கப்பட்டது. 78 பல ஆண்டுகளாக புத்தளத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த முஸ்லிம்கள் ஒப்பீட்டளவில் சிறந்த நிலையில் உள்ளனர் என்ற அனுமானங்களால் உந்தப்பட்டு, சமீபத்தில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் மீள்குடியேற்றத்துடன் ஒப்பிடுகையில், வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் கூட்டுத் திரும்புதலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படாத ஒரு போக்கை அரசின் நடைமுறை பிரதிபலித்தது. 79 மேலும், வட மாகாணத்தை நிர்வகித்த தமிழ் அதிகாரிகள், வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்கள் திரும்புவதை, அவர்கள் சட்டப்பூர்வமாகத் திரும்புவதற்கான உரிமையைப் பயன்படுத்துவதாகக் கருதாமல், பெரும்பாலும் சந்தேகத்துடனோ அல்லது விரோதத்துடனோ பார்த்தனர். 80 இத்தகைய மனநிலை போருக்குப் பிந்தைய உடனடிக் காலத்திலும் நிலவியது, மேலும் அது இன்றும் திரும்பிய வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்களைப் பாதித்து வருகிறது. இடம்பெயர்ந்த சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடிந்தாலும், பலரால் மீள முடியாமல், வெளியேற்றத்தின் விளைவுகளால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்பட்டு வருகின்றனர் என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.  

தமிழ் சமூகத்தினரிடையேயும், திரும்பி வந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம்களிடையேயும் தீர்க்கப்படாத குறைகள், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் இனப் பதற்றங்கள் அதிகரிப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளன. நீண்டகால இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு தமிழ் சமூகத்தினர் மீள்குடியேறிய பகுதிகளில் நிலம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் பொது வளங்கள் பற்றாக்குறையாக இருப்பதால், திரும்பி வரும் முஸ்லிம்கள் ஏற்கனவே குறைவாக உள்ள வளங்களுக்குப் போட்டியாளர்களாகவே பெரும்பாலும் பார்க்கப்படுகின்றனர். 81 நில உரிமை மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கான அணுகல் தொடர்பாக இந்தப் பதற்றங்கள் குறிப்பாக அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. 82 இதன் விளைவாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் தாங்கள் பிறந்த இடங்களிலும், தாங்கள் மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளிலும் வரவேற்கப்படாதவர்களாக உணர்வதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். புத்தளத்தில் அவர்கள் இடம்பெயர்ந்திருந்த பல ஆண்டுகளாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் புத்தளம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகக் கருதப்படாமல், தாங்கள் பிறந்த இடங்களின் குடியிருப்பாளர்களாகவும் வாக்காளர்களாகவும் கருதப்பட்டனர். பல ஆண்டுகளாக புத்தளம் குடியிருப்பாளர்களால், அப்பகுதியின் ஏற்கனவே குறைவான வளங்களுக்கு அவர்கள் ஒரு சுமையாகவே பார்க்கப்பட்டனர். 

--------------------

78. மேற்கண்டவாறே.  

79 எஸ். சரூரின் 'வடக்கு முஸ்லிம்களின் தாயகம் திரும்பும் உரிமை', கிரவுண்ட்வியூஸ் (30 அக்டோபர் 2023), https://groundviews.org/2023/10/30/northern-muslims-right-to-return-whose-responsibility/ -ஐக் காண்க.  

80 திருவரங்கன், ஒப். cit. 

81. மேற்கண்டவாறே. 

82. ஹனிஃபா, மேற்கோள் நூல் பார்க்கவும். 

சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகங்கள் புத்தளத்தில் செழிப்பான கிராமங்களை நிறுவ முடிந்துள்ளது. இருப்பினும், சிலர் தொடர்ந்து சிரமங்களைச் சந்தித்து வருகின்றனர். பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு புத்தளத்தில் மீள்குடியேற்றப்பட்ட சில சமூகங்கள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் அல்லது பிரதேச செயலகத்தால் வழங்கப்படும் சேவைகளை இன்னும் பெறவில்லை என்று ஆணையம் கவனித்தது. உதாரணமாக, கிராமத்தில், சில சமூகங்களுக்கு குப்பை சேகரிப்பு வசதியும், தபால் நிலையமும் இல்லை. பல கிராமவாசிகளிடம், பல தசாப்தங்களாக அவர்கள் வசித்து வந்த நிலத்திற்கான செல்லுபடியாகும் ஆவணங்களும் இல்லை, மேலும் அவர்களுக்கு முறைப்படுத்தல் தேவைப்படுகிறது. வடக்கிற்கு குடிபெயர்ந்த சில குடும்பங்கள், சிறந்த வேலை வாய்ப்புகள் (குறிப்பாக பெண்களுக்கு), கல்விக்கான அதிக அணுகல் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு காரணமாக புத்தளத்தில் தங்கள் உறவுகளைத் தொடர்ந்து பேணி வருகின்றனர். புத்தளத்தில் குடியேறிய 83 குடும்பங்கள், சூழ்நிலைகள் சிறப்பாக அமையும்போது மீண்டும் குடியேறும் நம்பிக்கையில், தங்கள் பூர்வீக இடங்களுடன் சில அடிப்படைத் தொடர்புகளையும் பேணி வருகின்றன. இந்த இரட்டைத் தொடர்பைப் பேணுவது கடினமாக உள்ளது; 84 ஆயினும், நிச்சயமற்ற தன்மைகளுக்கு மத்தியில் உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு உத்தியாக இது பெரும்பாலும் பின்பற்றப்படுகிறது. 

வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் நீண்டகால இடப்பெயர்வை அரசு போதுமான அளவு அங்கீகரிக்காததும், இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு பல பத்தாண்டுகளாக வட மாகாண மாவட்டங்களின் வாக்காளர்களாகத் தங்கள் தகுதியைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு புத்தளத்தில் குடியேறுவதில் உள்ள சிரமங்களும், வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் அனுபவத்தைத் தனித்துவமானதாக ஆக்கியுள்ளன. இந்த அனுபவத்தின் தனித்தன்மைகளை அங்கீகரிப்பதும், அவர்களின் தொடர்ச்சியான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதும் அவசியமாகும். உதாரணமாக, வடக்கத்திய முஸ்லிம் மக்களில் சில பிரிவினர், மாகாணத்திற்கு வெளியே வசிக்கும்போதே, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வட மாகாணத்தின் வாக்காளர்களாகத் தங்கள் தகுதிக்கு ஒரு சலுகை வழங்குமாறு கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். வடக்கிலுள்ள தங்கள் கிராமங்களில் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பிற வசதிகள் மேம்படும்போது திரும்பி வருவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குவதற்காகவே அவர்கள் இந்தச் சலுகையைக் கோருகின்றனர். வடக்கத்திய முஸ்லிம்களுக்கான நல்லிணக்க வழிமுறைகள் குறித்து விவாதிக்கும்போது, ​​இத்தகைய திரும்புவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துவது கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

--------------------------

முல்லைத்தீவில் சமூக உறுப்பினர்களுடன் நடைபெற்ற 83வது மனித உரிமைகள் கவுன்சில் கூட்டம் (டிசம்பர் 2024). 

84. ஹனிஃபா, மேற்கோள் நூல் பார்க்கவும். 

சட்டப்பூர்வ ஆவணங்கள் இல்லாதது, பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையையும் புறக்கணிப்பையும் ஆழப்படுத்திய பல நிகழ்வுகளை ஆணையம் எதிர்கொண்டது. போரின் போது ஆவணங்கள் அழிக்கப்பட்டதாலும், தனிப்பட்ட பதிவுகளை மீட்டெடுக்க வாய்ப்பில்லாமல் திடீரென வெளியேற்றப்பட்டதாலும், பல வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வடக்கில் தங்கியிருப்பதற்கான அல்லது உரிமைக்கான ஆதாரங்களை இழந்தனர். வடக்கில் புதிதாக மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளில், முறையான ஆவணங்களை வழங்க அரசு தவறியதால், நில உரிமை இதேபோல் பாதுகாப்பற்றதாகவே இருந்து வருகிறது. உதாரணமாக, 1990-ல் வெளியேற்றப்பட்டவர்களின் வழித்தோன்றல்களான, சுமார் 23 குடும்பங்களைக் கொண்ட கக்கைத்தீவுக் குடியேற்றவாசிகள், தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்திற்கான அதிகாரப்பூர்வ உறுதிப்படுத்தல் கடிதங்களை இன்னும் பெறவில்லை. 85 இந்த ஆவணப் பற்றாக்குறை, கண்ணியமான வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தியாவசிய சேவைகளைப் பெறுவதை நேரடியாகத் தடுத்துள்ளது. முல்லைத்தீவுக்குத் திரும்பிய முஸ்லிம்கள், தாங்கள் வசிக்கும் நிலத்தின் உரிமையை நிரூபிக்க முடியாததால், மின்சார இணைப்புகளைப் பெறுவதிலும், விவசாயக் கிணறுகள் தோண்டுவதற்கான அனுமதியைப் பெறுவதிலும் சிரமங்களை எதிர்கொள்வதாகத் தெரிவித்துள்ளனர். 86 

புதிதாக மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதிகளில் நிலவும் நிலைமைகள் இந்த இன்னல்களை மேலும் அதிகப்படுத்தியுள்ளன, பல குடியிருப்புகளில் அடிப்படைத் தேவைகள் கூட இல்லை. உதாரணமாக, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் உள்ள மற்றும் ஒரு நகராட்சி குப்பை மறுசுழற்சி மையத்திற்கு அருகிலுள்ள காக்கைத்தீவில், சுத்திகரிக்கப்படாத கழிவுநீரின் துர்நாற்றம் காற்றில் பரவியிருப்பதாகவும், இது உடல் நலத்தையும் நல்வாழ்வையும் மோசமாகப் பாதிப்பதாகவும் குடியிருப்பாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். சுத்தமான நீர், மின்சாரம் மற்றும் போதுமான சுகாதார வசதிகளுக்கான அணுகல் கடுமையாகக் குறைவாகவே உள்ளது, இது குடும்பங்கள் கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கான திறனைக் குறைப்பதோடு, மீள்குடியேற்றத் திட்டமிடல் மற்றும் செயல்படுத்தலில் உள்ள புறக்கணிப்புப் போக்குகளை வலுப்படுத்துகிறது. 87 

2019 ஏப்ரலில் நடந்த ஈஸ்டர் ஞாயிறு தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து, சட்ட அமலாக்க மற்றும் பாதுகாப்பு முகமைகளால் முஸ்லிம் சமூகங்கள் மீதான கண்காணிப்பு அதிகரிக்கப்பட்டதால், அவநம்பிக்கை மேலும் ஆழமடைந்து, முஸ்லிம்கள் ஒரு பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்ற கண்ணோட்டம் வலுப்பெற்றுள்ளது. உதாரணமாக, குடும்ப வன்முறையைக் கையாள்வதற்காக நிறுவப்பட்ட ஒரு மகளிர் அமைப்பு, ஆவணச் சரிபார்ப்புகளுக்காக இராணுவத்தால் மீண்டும் மீண்டும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இது அண்டை தமிழ் சமூகங்களிடையே அச்சம், களங்கம் மற்றும் அதிகரித்த சந்தேகத்திற்கு வழிவகுத்தது.88 இத்தகைய சூழல்கள் சகவாழ்வு மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்கான வாய்ப்புகளை அரிக்கின்றன, அதே நேரத்தில் வடக்கத்திய முஸ்லிம்களின் விளிம்புநிலை அந்தஸ்தை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. 

-------------------------------

85 'முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வடக்கிலிருந்து 1990-ல் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தல்', சண்டே அப்சர்வர் (2 நவம்பர் 2025), https://www.sundayobserver.lk/2025/11/02/news-features/65832/remembering-the-1990muslim-eviction-from-the-north/ -ஐக் காண்க. 

86 திருவரங்கன், ஒப். cit. 

87. 'முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 1990-ல் வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதை நினைவுகூர்தல்', மேற்கோள் நூல், காண்க.  

முல்லைத்தீவில் சமூக உறுப்பினர்களுடன் நடைபெற்ற 88வது மனித உரிமைகள் சாசன சபையின் கூட்டம் (டிசம்பர் 2024).    

ஆணைக்குழு புத்தளத்தில் உள்ள வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருடன் பல தலையீடுகளைத் தொடங்கியுள்ளது. டிசம்பர் 2025-ல் (தித்வா புயலைத் தொடர்ந்து) புத்தளத்திற்கு மேற்கொண்ட பேரிடர் கண்காணிப்புப் பயணங்களின் போது, ​​புத்தளம், கரம்பேயில் வசிக்கும் இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினரைப் பாதிக்கும் பிரச்சினைகளை ஆணைக்குழு கண்டறிந்தது. இந்தக் கண்காணிப்புகளைத் தொடர்ந்து, 1990-ல் வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டது மற்றும் இழப்பீடு தொடர்பான பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்க 12 பிப்ரவரி 2026 அன்று ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தில், நிலச் சீர்திருத்த ஆணைக்குழுவின் பிரதிப் பணிப்பாளர், கல்பிட்டியா பிரதேச செயலாளர் மற்றும் சிவில் சமூக அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். கூட்டத்தின் போது, ​​நிலுவையில் உள்ள அனைத்து நிலம் தொடர்பான பிரச்சினைகளும் மூன்று மாதங்களுக்குள் தீர்க்கப்படும் என்று நிலச் சீர்திருத்த ஆணைக்குழுவின் பிரதிப் பணிப்பாளர் பங்கேற்பாளர்களுக்கு உறுதியளித்தார். 

1990-ஆம் ஆண்டு வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்ட விவகாரம் குறித்து சிவில் சமூக ஆர்வலர்களுடன் கலந்துரையாடல்களைத் தொடர்வதற்காக, 2026 மே 5-ஆம் தேதியன்று மேலும் ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு, வவுனியா, கிளிநொச்சி மற்றும் மன்னார் மாவட்டங்களில் உள்ள, திரும்பி வரும் வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருக்குக் கவலையளிக்கும் பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டதுடன், அவர்கள் திரும்புவதை நெறிப்படுத்துவதற்கு உதவும் ஒரு அரசாங்கத் திட்டம் அவசியம் என்பதும் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினருக்கான இழப்பீடுகள் தொடர்பான விடயங்கள் குறித்து விவாதிப்பதற்காக, 2026 ஜூன் 25-ஆம் தேதியன்று இழப்பீட்டு அலுவலகப் பிரதிநிதிகளுடன் ஒரு கூட்டமும் நடைபெற்றது. வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் தொடர்பாகத் தான் மேற்கொண்டுவரும் பணிகள் குறித்த தகவல்களை இழப்பீட்டு அலுவலகத்துடன் ஆணைக்குழு ஏற்கனவே பகிர்ந்துள்ளதுடன், இவ்விவகாரத்தில் அந்த அலுவலகத்துடன் இணைந்து செயல்படவும் திட்டமிட்டுள்ளது. 

புத்தளம், கரம்பேயில் இடம்பெயர்ந்த வடக்கத்திய முஸ்லிம் சமூகத்தினரின் நிலைமையை மதிப்பிடுவதற்காக, 2026 மே 22 அன்று ஒரு தொடர் உண்மை கண்டறியும் குழு ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. கல்வி, சுகாதாரம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் நில உரிமைகள் தொடர்பான பல சவால்களை இந்த ஆய்வுக்குழு கண்டறிந்தது. மேலும், இடம்பெயர்ந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல உறுப்பினர்கள் போலியான நிலச் சான்றிதழ்களை வைத்திருப்பதும் கண்டறியப்பட்டது. பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் புத்தளத்தில் உள்ள சில வடக்கத்திய முஸ்லிம் மக்களின் மீள்குடியேற்றம் தொடர்பான தீர்வு காணப்படாதது, இந்த மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படாததையும், அதிகாரிகளிடமிருந்து அவசரத் தீர்வும் கவனமும் தேவை என்பதையும் காட்டுகிறது.  

முடிவு

Expulsion of Northern Muslims-Sri Lanka

Expulsion of Northern Muslims  

In October 1990, the LTTE expelled approximately 75,000 Muslims from their homes across the Northern Province with the stated objective of consolidating the North as a mono-ethnic Tamil region. The mass eviction of the Northern Muslims was carried out within an exceptionally short period of time, district by district, leaving families with no opportunity to secure their belongings, livelihoods, or documentation. As a result, the expelled  Northern Muslims were abruptly severed from the economic resources that had sustained them for generations and denied access to their schools, mosques, and communal spaces that formed the foundation of their cultural, religious, and social life.73 They were compelled to restart their lives in unfamiliar and often inhospitable surroundings, predominantly in parts of the Puttalam District, one of the poorest regions in the country, where they faced prolonged displacement, social exclusion, and precarious living conditions.74 By this time, Sinhalese communities that used to live in parts of the Northern Province had already been compelled to leave due to threats, intimidation, and heightened tensions. 

Although the end of the armed conflict in 2009 marked the first real possibility for return without the threat of a repeated expulsion, state resettlement efforts in the immediate post-war years prioritised those displaced after 2008. A persistent perception that Northern Muslims were less affected by the conflict was reinforced by this policy decision. This hierarchy of victimhood has endured and continues to impede recognition, accountability, and access to justice for the multiple and intersecting injustices suffered by the Northern Muslim community75.

------------------------

73 See M Thiruvarangan, ‘Remembering eviction of northern Muslims and making commitment to coexistence’, DailyFT, 29th October 2025), https://www.ft.lk/columns/Remembering-eviction-of-northern-Muslims-andmaking-commitment-to-coexistence/4-783567.  

74 See F Haniffa, ‘Competing for Victim Status: In  and the Ironies of Sri Lanka’s Post-War Transition’, (2015) 4(1) Stability: International Journal of Security and Development, https://doi.org/10.5334/sta.fj. 

75 Ibid. 

These challenges did not end with displacement or the formal cessation of hostilities. Instead, the expulsion has given rise to a range of interrelated and enduring injustices that continue to shape the lives of Northern Muslims decades later. Drawing from experiences of displaced and returning communities as recounted to the Commission at meetings at the Head Office, in Mullaitivu, in Vavuniya and Puttalam, the following key issues have been identified as illustrating how the initial act of forcible eviction has been compounded by a lack of acknowledgement of the enormity of the event, exclusionary state practices, and unresolved inter-communal tensions. 

A fundamental challenge has been the limited awareness and recognition of the expulsion of Muslims from the North, both within public discourse and institutional responses.76 First, there has been no state mandated inquiry process to document the event. Secondly, narratives regarding the history of the conflict have foregrounded state minoritization initiatives against Tamils and violence perpetrated against Tamil communities by Sinhalese mobs, the Police and Military. Discussion of violations committed by the LTTE against Muslim civilians undermined the power of the narrative regarding how Tamil communities were victimized. Further in light of the grave and widespread atrocities experienced by Tamil communities in the North for decades after the 1990 expulsion, the eviction has been spoken of and continues to be referenced as having worked to the advantage of Muslims by removing them from direct exposure to the years of violence endured by those who stayed. This framing narrowed the space available to articulate Muslim grievances and failed to acknowledge the profound injustice inherent in the abrupt severing of identity, culture, religious life, and centuries-old economic and social ties to the land and the stripping of all community members’ assets. It must be noted that among the tragedies recounted by expelled Northern Muslims was the loss of community with their Tamil neighbours.77 

At the meeting with the Commission on 5th May 2026, activists from the Northern Muslim community stated that it was one of the few times that a state institution was recognizing the expulsion of Northern Muslims at a meeting devoted to discussing their issues alone. It must be acknowledged that no state efforts to inquire into or document the expulsion of the Northern Muslims and establish the particularity of their expulsion experience have been initiated so far. The lack of such a process impedes ready recognition of the injustice suffered by the expelled population.

------------------------

76 Discussion held in Vavuniya on 3rd November 2025 to commemorate 35 years since the eviction of the Northern Muslims.  

77 Ibid.  

The possibility of return following the end of the war in 2009 was also marked by exclusion and refusal. Returning Muslims were frequently denied the opportunity to resettle in their original lands on the basis that they already had homes elsewhere, particularly in Puttalam and were therefore ineligible for assistance.78 State practice reflected a pattern in which the collective return of Northern Muslims was deprioritized in comparison to the resettlement of more recently affected populations, driven by assumptions that Muslims displaced to Puttalam for many years, were comparatively better placed.79 Additionally, Tamil officials administering the Northern Province often viewed the return of evicted Muslims with suspicion or hostility rather than as a legitimately exercising their right to return.80 Such a sentiment was present in the immediate aftermath of the war and continues to affect returned Northern Muslim communities today. There must be a recognition that while some displaced Northern Muslim communities have managed to rebuild lives, there are many that have not been able to recover and continue to suffer the consequences of the expulsion.  

Unresolved grievances among Tamil communities and returning norther Muslims have contributed to heightened ethnic tensions in the post-war period. Given the scarcity of land, livelihoods, and public resources in areas where Tamil communities themselves resettled after prolonged displacement, returning Muslims are often perceived as competitors for already limited resources.81 Tensions have been particularly pronounced in relation to land ownership and access to livelihoods.82 As a result, Northern Muslims report feeling unwelcome both in their places of origin and in the areas to which they are resettled. For many years during their displacement in Puttalam, Northern Muslims were considered residents and voters of their places of origin and not of the Puttalam District. They were perceived by Puttalam residents for years as a strain on the areas’ already meagre resources. 

------------------------

78 Ibid.  

79 See S Saroor, ‘Northern Muslims’ Right to Return’, Groundviews (30th October 2023), https://groundviews.org/2023/10/30/northern-muslims-right-to-return-whose-responsibility/.  

80 See Thiruvarangan, op. cit. 

81 Ibid. 

82 See Haniffa, op. cit. 

Some Northern Muslim communities have managed to establish thriving villages in Puttalam. Some, however, continue to experience difficulties. The Commission observed that certain communities in Puttalam resettled decades ago still do not receive services provided by the local government authorities or the divisional secretariat. For instance, in the village, certain communities had no garbage collection, and no post- office. Many villagers also had no valid documentation for the land they had been living on for decades and require regularization. Some families who have moved to the North continue to maintain ties in Puttalam due to better employment opportunities (particularly for women), greater access to education, and infrastructure.83 Families settled in Puttalam also maintain some rudimentary connection with their places of origin in the hope of resettling when conditions are better suited. Maintaining this dual connection has been difficult;84 yet, it has often been pursued as a strategy for survival amid uncertainty. 

The lack of sufficient state acknowledgement of the long-term displacement of the Northern Muslims, the difficulties of settling in Puttalam while maintaining their status as voters of the districts in the Northern Province for decades after the displacement, have rendered the northern Muslim’s experience unique. It is necessary that the specifics of this experience are recognized and their ongoing problems addressed. For instance, there is a request from certain sections of the Northern Muslim population for an accommodation of their status as voters of the Northern Province—while residing outside the Province -- for a specific period of time. They ask for this accommodation to give them the opportunity to return when infrastructure and other provisions improve in their villages in the North. Enabling such a possibility for return must be considered when discussing reconciliation options for the Northern Muslims.

--------------------------

83 HRCSL meeting with community members in Mullaitivu (December 2024). 

84 See Haniffa, op. cit. 

The commission encountered several instances where the absence of legal documentation has entrenched vulnerability and exclusion. Many Northern Muslims lost proof of ownership or residence in the North due to the destruction of documents during the war and the sudden nature of their expulsion, which afforded no opportunity to retrieve personal records. In newly resettled areas in the North, land tenure has similarly remained insecure due to the state’s failure to issue formal documentation. For instance, residents of the Kakkaitivu settlement, home to approximately 23 families, largely descendants of those evicted in 1990, have yet to receive official confirmation letters for the land allocated to them.85 This lack of documentation has directly obstructed access to essential services required for a dignified life. Returning Muslims in Mullaitivu have reported difficulties in obtaining electricity connections and permission to dig agricultural wells, as they are unable to demonstrate ownership of the land they occupy.86 

Conditions in newly resettled areas have further compounded these hardships, with many settlements lacking even basic necessities. For example, in Kakkaitivu, located within Jaffna District and near a municipal garbage recycling centre, residents report that the air is permeated with the odor of untreated sewage, adversely affecting health and well-being. Access to clean water, electricity, and adequate sanitation facilities remains severely limited, undermining the ability of families to live with dignity and reinforcing patterns of neglect in resettlement planning and implementation.87 

Following the Easter Sunday Attacks of April 2019, increased surveillance of Muslim communities by law enforcement and security agencies has further deepened mistrust, reinforcing perceptions of Muslims as a security threat. For example, a women’s organization established to address domestic violence was reportedly subjected to repeated visits by the Army for document checks, contributing to fear, stigma, and heightened suspicion among neighbouring Tamil communities.88 Such dynamics erode prospects for coexistence and reconciliation, while entrenching the marginal status of Northern Muslims. 

---------------------------------

85 See ‘Thirty-five years on, remembering the 1990 Muslim eviction from the North’, Sunday Observer (2nd November 2025), https://www.sundayobserver.lk/2025/11/02/news-features/65832/remembering-the-1990muslim-eviction-from-the-north/. 

86 See Thiruvarangan, op. cit. 

87 See ‘Thirty-five years on, remembering the 1990 Muslim eviction from the North’, op. cit.  

88 HRCSL meeting with community members in Mullaitivu (December 2024).    

The Commission has initiated several interventions with the Northern Muslim community in Puttalam. During disaster monitoring visits (following Cyclone Ditwah) to Puttalam in December 2025, the Commission identified issues affecting the displaced Northern Muslim community residing in Karambe, Puttalam. Following these observations, a meeting was held on 12th February 2026 to discuss the 1990 expulsion of Northern Muslims and issues relating to reparations. The meeting was attended by the Deputy Director of the Land Reform Commission (‘LRC’), the Divisional Secretary of Kalpitiya, and representatives of civil society organizations. During the meeting, the Deputy Director of the LRC assured participants that all outstanding land-related matters would be resolved within three months. 

A further meeting was held on 5th May 2026 to continue discussions on the 1990 expulsion of Northern Muslims with civil society activists. Issues of concern to returning Northern Muslim communities in the districts of Jaffna, Mullaitivu, Vavuniya, Kilinochchi, and Mannar were discussed and a government program to assist returning Northern Muslims was highlighted as being necessary to streamline their return. A meeting was also held with representatives of the Office for Reparations on 25th June 2026 to discuss matters relating to reparations for the displaced Northern Muslim community. The Commission has already shared information of its ongoing work on the Northern Muslims with the Office for Reparations and plans to work together with the Office on this issue. 

A follow up fact-finding mission was conducted on 22nd May 2026 to assess the situation of the displaced Northern Muslim community in Karambe, Puttalam. The mission identified several challenges relating to education, healthcare, livelihoods, and land rights. It was also found that many members of the displaced community were in possession of fraudulent land certificates.  The lack of resolution with regards to resettlement of certain northern Muslim populations in Puttalam after several decades speaks to the deprioritization of issues faced by this population and the need for urgent redress and attention from the authorities.  

------------------- The End

தனிமைப்படுத்திய ரசியாவிடம் தஞ்சமடையும் அமெரிக்கா

 

https://journal-neo.su/

வாஷிங்டன் ரஷ்யாவைத் தனிமைப்படுத்த முயன்றது. இப்போது அதற்கு ரஷ்ய எண்ணெய் தேவைப்படுகிறது.

சல்மான் ரஃபி ஷேக், அக்டோபர் 19, 2026 https://journal-neo.su/

ரஷ்யாவின் எரிசக்திப் பொருளாதாரத்தை முடக்க வாஷிங்டன் முனைந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஈரானுடனான அமெரிக்காவின் போர், அது தனிமைப்படுத்தவும், சுற்றிவளைக்கவும், தோற்கடிக்கவும் முயன்ற அதே நாட்டிடமிருந்தே நிவாரணம் தேட வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

அமெரிக்காவிற்கு ரஷ்ய டீசல் விநியோகம்-தடைகள் உத்தி அதன் வரம்புகளை எட்டுகிறது

அக்டோபர் 9 அன்று, அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடினுடன் ஒரு அசாதாரணமான ஒப்பந்தத்தை அறிவித்தார்: மாஸ்கோ உடனடியாக 300,000 டன்களுக்கும் அதிகமான டீசலை அமெரிக்க மற்றும் சர்வதேச சந்தைகளில் வெளியிடும்; அதனைத் தொடர்ந்து நவம்பரில் மேலும் 500,000 டன்களும், அதன்பிறகு ஒரு மில்லியன் டன்களும் வெளியிடப்படும். ரஷ்யாவின் சுத்திகரிப்புத் திறனைப் பொறுத்து, இதைவிடப் பெரிய அளவிலான விநியோகங்களையும் டிரம்ப் முன்மொழிந்தார். ரஷ்ய டீசல் ஏற்றுமதி மீதான கட்டுப்பாடுகளைத் தற்காலிகமாகத் தளர்த்துவதற்கான வாஷிங்டனின் முடிவுடன் இந்த அறிவிப்பு வெளியானது. இந்தத் திடீர் மாற்றம் வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அமெரிக்காவின் பொருளாதார நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளான ஒரு நாடு, திடீரென அமெரிக்காவே எதிர்கொள்ளும் எரிசக்தி நெருக்கடியைத் தணிக்க உதவுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.

பிப்ரவரி 2022 முதல் அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் வியூகத்தின் மையத்தில் உள்ள ஒரு முரண்பாட்டை இந்த ஒப்பந்தம் அம்பலப்படுத்துகிறது. மேற்கத்திய சந்தைகள், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் எரிசக்தி வருவாய்களுக்கான ரஷ்யாவின் அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், உக்ரைனில் அதன் போருக்கு நிதியளிக்கும் திறனைக் குறைக்க வாஷிங்டன் முயன்றது. ஆயினும், அந்த வியூகத்தின் செயல்திறன், பெருகிய முறையில் கேள்விக்குட்பட்டதாகத் தோன்றும் ஒரு அனுமானத்தைச் சார்ந்திருந்தது: அதாவது, மேற்கத்தியப் பொருளாதாரங்களே சார்ந்திருக்கும் சர்வதேச எரிசக்தி அமைப்பின் ஸ்திரத்தன்மையை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சமரசம் செய்யாமல், ரஷ்யாவைப் பொருளாதார ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதே அந்த அனுமானம்.

தனது சொந்த எரிசக்தித் தேவைகளுக்காக விதிவிலக்குகள் அளிக்க வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மற்றவர்களிடமிருந்து சமரசமற்ற இணக்கத்தைக் கோரும் அதன் திறனைச் சிக்கலாக்குகிறது.

அசல் தடைகளின் கட்டமைப்பு, அவற்றை ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. டிசம்பர் 2022-ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஜி7 விலைக் கட்டுப்பாட்டு முறை, மாஸ்கோவின் வருவாயைக் குறைக்கும் அதே வேளையில் ரஷ்ய எண்ணெய் விநியோகத்தைத் தொடர முயன்றது. இருப்பினும், முக்கிய ரஷ்ய எரிசக்தி நிறுவனங்களுக்கு எதிரான அமெரிக்கத் தடைகள் உட்பட, அடுத்தடுத்த கட்டுப்பாடுகள், ரஷ்யாவின் பொருளாதார செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஒரு பரந்த உறுதியைப் பிரதிபலித்தன. அந்த நோக்கத்தை எரிசக்தி பாதுகாப்பின் உடனடித் தேவைகளுடன் சமரசம் செய்வது எவ்வளவு கடினமாகிவிட்டது என்பதை வாஷிங்டனின் சமீபத்திய முடிவு காட்டுகிறது.

இந்த நிலைமாற்றம் நிறுவன ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் அமைந்துள்ளது. அக்டோபர் 9 அன்று, அமெரிக்க கருவூலத்தின் வெளிநாட்டுச் சொத்துக் கட்டுப்பாட்டு அலுவலகம், ரஷ்யாவில் இருந்து வரும் டீசல் சம்பந்தப்பட்ட பரிவர்த்தனைகளுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்கும் பொது உரிமம் 135-ஐ வெளியிட்டது . இது தடைகளை முழுமையாகக் கைவிடுவதல்ல, மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட விதிவிலக்கு ஆகும். இதன் முக்கியத்துவம் துல்லியமாக அந்த வேறுபாட்டில்தான் அடங்கியுள்ளது: மற்றொரு புவிசார் அரசியல் மோதலின் விளைவுகளைச் சமாளிப்பதற்காக, வாஷிங்டன் தனது அடக்குமுறை கட்டமைப்பைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே, அதன் சில பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து இடைநிறுத்துகிறது. மாஸ்கோவிற்கு, இது ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. விரிவான மேற்கத்திய கட்டுப்பாடுகள் இருந்தபோதிலும் ரஷ்யாவின் பொருளாதார முக்கியத்துவம் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால், புவிசார் அரசியல் தனிமைப்படுத்தலையும் பொருளாதார சார்புநிலையையும் எப்போதும் ஒரே நேரத்தில் தொடர முடியாது என்பதை வாஷிங்டன் தனது சொந்தச் செயல்கள் மூலம் ஒப்புக்கொண்டதே மிகவும் முக்கியமான வளர்ச்சியாகும்.

ஈரான் போர் சமன்பாட்டை எவ்வாறு மாற்றியது

இதற்கான உடனடி விளக்கம், உக்ரைனிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மத்திய கிழக்கில் அமைந்துள்ளது. ஈரானுக்கு எதிரான அமெரிக்க-இஸ்ரேலியப் போர், உலகளாவிய பெட்ரோலிய விநியோகத்திற்கு இன்றியமையாத ஒரு பிராந்தியம் முழுவதும் எரிசக்தி உற்பத்தி, சுத்திகரிப்பு மற்றும் கடல்வழிப் போக்குவரத்தை சீர்குலைத்துள்ளது. பொதுவாக சர்வதேச அளவில் வர்த்தகம் செய்யப்படும் எண்ணெயில் ஏறக்குறைய ஐந்தில் ஒரு பங்கு கடந்து செல்லும் ஹோர்முஸ் ஜலசந்தி, நிச்சயமற்ற தன்மையின் மையப் புள்ளியாக மாறியுள்ளது. உயர்ந்த கச்சா எண்ணெய் விலைகள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சுத்திகரிப்புத் திறன் மற்றும் கப்பல் போக்குவரத்து இடையூறுகள் ஆகியவை எரிபொருள் சந்தைகள், குறிப்பாக டீசல் மீதான அழுத்தத்தைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.

இதன் விளைவுகள் அமெரிக்க நுகர்வோரைச் சென்றடைந்துள்ளன. ஈரான் போர் எரிசக்தி சந்தைகளைத் தொடர்ந்து சீர்குலைத்து வந்தபோதிலும், அக்டோபர் 5 அன்று, ரஷ்ய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் மீதான உக்ரைன் தாக்குதல்களே பெட்ரோல் விலை உயர்வுக்கு ஒரு பகுதி காரணம் என்று டிரம்ப் பகிரங்கமாகக் கூறினார் . வாஷிங்டன் ஒரு சங்கடமான யதார்த்தத்தை எதிர்கொண்டது: ரஷ்யாவின் போர்க்காலப் பொருளாதாரத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்ட இராணுவ நடவடிக்கைகள், ஈரானுடனான அமெரிக்காவின் மோதலின் பொருளாதார விளைவுகளை மேலும் மோசமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.

இதன் ராஜதந்திர தாக்கங்களும் அதே அளவு உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு அமெரிக்க அதிகாரியை மேற்கோள் காட்டி வெளியான ஆக்சியோஸ் அறிக்கையின்படி , ரஷ்ய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் மீதான தாக்குதல்களை நிறுத்துமாறு அமெரிக்கா விடுத்த தொடர்ச்சியான கோரிக்கைகளை உக்ரைன் அதிபர் வொலோடிமிர் ஜெலென்ஸ்கி எதிர்த்த பின்னரே, டிரம்ப் இந்த டீசல் ஒப்பந்தத்தை மேற்கொண்டார். இந்த விவரம் வாஷிங்டனின் கணக்கீடுகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தால், அமெரிக்காவின் எரிசக்தி முன்னுரிமைகள் அதன் உக்ரைனிய கூட்டாளியின் இராணுவத் தெரிவுகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளன என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

இங்குதான் மிகப்பெரிய புவிசார் அரசியல் முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது. 2022 முதல், அமெரிக்காவின் உத்தியானது ரஷ்யாவை ஒரே நேரத்தில் பலவீனப்படுத்துவதையும், சீனாவைக் கட்டுப்படுத்துவதையும், ஈரானுக்கு எதிரான தனது பிராந்திய நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்த நோக்கங்கள் பெரும்பாலும் தடைகள், இராணுவ உதவி, தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் நேரடி இராணுவ பலம் ஆகியவற்றின் மூலம் அடையப்பட்டுள்ளன. ஆயினும், இந்த மோதல்களின் பொருளாதார விளைவுகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. ஒரு களத்தில் ஏற்படும் சீர்குலைவுகள், மற்றொரு களத்தை நிர்வகிக்கும் மூலோபாயக் கணக்கீடுகளை மாற்றுகின்றன.

அந்த மேலாதிக்கத்தைப் பிரயோகிப்பதன் உலகளாவிய பொருளாதார விளைவுகள் மீது அதற்கு இணையான கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருக்காமலேயே, அமெரிக்காவால் இராணுவ மேலாதிக்கத்தைப் பெற்றிருக்க முடியும். எண்ணெய் சந்தைகள், உலகின் வலிமையான இராணுவ சக்தியின் விருப்பங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த அளிப்பு, போக்குவரத்து அபாயங்கள், சுத்திகரிப்புத் தடைகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்பவே செயல்படுகின்றன.

எனவே, இந்த ஏற்பாட்டின் மூலோபாய முக்கியத்துவத்தை வெறும் பீப்பாய்களில் மட்டும் அளவிட முடியாது. உக்ரைன் மோதல் தொடரும் வேளையில், தடைகளைத் தளர்த்துவது குறித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மேற்கத்திய அரசாங்கங்கள் மாஸ்கோவிற்கு எதிரான தங்கள் பொருளாதாரப் பிரச்சாரத்தை முதன்முதலில் தீவிரப்படுத்தியபோது கணிசமாகக் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடிய இராஜதந்திர வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது.

பொருளாதாரத் தனிமைப்படுத்தலிலிருந்து வியூகப் பேரம்பேசல் வரை

இந்தத் தற்காலிக இணக்கம் ஒரு பரந்த மூலோபாயப் பேரமாக பரிணமிக்க முடியுமா என்பதே இப்போதுள்ள மையக் கேள்வி. ரஷ்யாவைப் பொறுத்தவரை, உலகளாவிய பண்டச் சந்தைகளில் அதன் ஒருங்கிணைப்பு, தற்போதைய சூழலில் செல்வாக்கிற்கும் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் ஒரு ஆதாரமாகத் தொடர்கிறது என்பதை நிரூபிக்க இந்த ஒப்பந்தம் ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இருப்பினும், வாஷிங்டனுக்கு இது ஒரு சிக்கலான முன்னுதாரணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது: புவிசார் அரசியல் நோக்கங்களுக்காக விதிக்கப்படும் தடைகளின் பொருளாதார விளைவுகள் போதுமான அளவு சங்கடமானதாக மாறும்போது, ​​அவை பேரம் பேசக்கூடியவையாக மாறக்கூடும்.

அந்த முன்னுதாரணம் ஏற்கனவே உள்நாட்டில் எதிர்ப்பை உருவாக்கி வருகிறது. அக்டோபர் 11 அன்று, குடியரசுக் மற்றும் ஜனநாயகக் கட்சி செனட்டர்கள், ரஷ்ய எரிசக்தி இறக்குமதியைக் கட்டுப்படுத்தும் அமெரிக்கச் சட்டத்துடன் அந்த ஒப்பந்தம் முரண்படுவதாக வாதிட்டு, அதனை எதிர்த்தனர். மாஸ்கோ மீது அழுத்தம் கொடுப்பதற்கான அரசியல் உறுதிப்பாட்டிற்கும், எரிபொருள் சந்தைகளை நிலைப்படுத்த வேண்டிய பொருளாதாரக் கட்டாயத்திற்கும் இடையே விரிவடைந்து வரும் ஒரு பதற்றத்தை அவர்களின் ஆட்சேபணைகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

இதற்கு ஒரு பரந்த சர்வதேசப் பரிமாணமும் உண்டு. ரஷ்யாவுடனான பொருளாதார உறவுகள், அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் முன்னுரிமைகளுக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்ற மேற்கத்திய எதிர்பார்ப்புகளை இந்தியா, சீனா போன்ற நாடுகள் எதிர்த்து வந்துள்ளன. தனது சொந்த எரிசக்தித் தேவைகளுக்காக விதிவிலக்குகள் அளிக்க வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மற்றவர்களிடமிருந்து சமரசமற்ற இணக்கத்தைக் கோரும் அதன் திறனைச் சிக்கலாக்குகிறது.

இவற்றில் எதுவும் அமெரிக்க-ரஷ்ய உறவுகளில் ஒரு நீடித்த முன்னேற்றத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கவில்லை. அமெரிக்கத் தடைகள் விரிவாகத் தொடர்கின்றன, உக்ரைன் மீதான கருத்து வேறுபாடுகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன, மேலும் சந்தை அழுத்தங்கள் தணிந்தவுடன் எரிசக்தி ஒத்துழைப்பு மறைந்துவிடக்கூடும். மிகவும் முக்கியமான சாத்தியக்கூறு, அமெரிக்க அதிகாரத்தின் எதிர்கால அமைப்பு தொடர்பானது. வாஷிங்டன், முக்கிய எரிசக்தி உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளைத் தொடர்ந்து எதிர்கொண்டு, அதே நேரத்தில் புவிசார் அரசியல் விசுவாசங்களைச் சுற்றி உலக வர்த்தகத்தை மறுசீரமைக்க முயற்சித்தால், இதுபோன்ற முரண்பாடுகள் மேலும் மேலும் அடிக்கடி நிகழக்கூடும்.

மாஸ்கோவைப் பொறுத்தவரை, தற்காலிகப் பொருளாதார முக்கியத்துவத்தை நீடித்த இராஜதந்திரச் செல்வாக்காக மாற்றுவதில்தான் மூலோபாய வாய்ப்பு அடங்கியுள்ளது. அதற்கு, கூடுதலாக டீசலை ஏற்றுமதி செய்வதை விட மேலானவை தேவைப்படும்; வாஷிங்டனால் ஈடுசெய்வது கடினம் எனக் கருதும் பொருளாதார ஒத்துழைப்பு வடிவங்களை ரஷ்யாவால் வழங்க முடியுமா என்பதைப் பொறுத்தே அது அமையும்.

எனவே, எழும் கேள்வி என்னவென்றால், அமெரிக்கா ரஷ்யா மீது தொடர்ந்து தடைகளை விதிக்க முடியுமா என்பதல்ல; மாறாக, அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது அதன் சொந்தப் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மைக்கு அதிகளவில் அச்சுறுத்தலாக அமையும் பட்சத்தில், வாஷிங்டன் எந்தளவிலான புவிசார் அரசியல் சுதந்திரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் என்பதே ஆகும். இந்தப் பதில், அமெரிக்க-ரஷ்ய உறவுகளின் எதிர்காலத்தை மட்டுமல்ல, மேலும் மேலும் சிதைந்து வரும் சர்வதேச ஒழுங்கில் அமெரிக்காவின் நிர்ப்பந்த ராஜதந்திரத்தின் வரம்புகளையும் கூட வடிவமைக்கக்கூடும்.

சல்மான் ரஃபி ஷேக், சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் பாகிஸ்தானின் வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு விவகாரங்கள் குறித்த ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர்