இல்லை, நாம் மூன்றாம் உலகப் போரின் விளிம்பில் இல்லை.

 இல்லை, நாம் மூன்றாம் உலகப் போரின் விளிம்பில் இல்லை.

மூன்றாம் உலகப் போர் குறித்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சுக்கள், தலைவர்களைப் பதற்றத்தை அதிகரிக்கும் கொள்கைகளில் சிக்க வைத்து, பிராந்திய மோதல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் தீர்ப்பதையும் மேலும் கடினமாக்கும்.

லியோன் ஹடார் எழுதியது Asia Times

செப்டம்பர் 5, 2026

சிலர் கூறுவது போல் மூன்றாம் உலகப் போர் அவ்வளவு அருகில் இல்லை. 

சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை, ஒரு தளபதி, ஒரு சிந்தனைக் குழு, ஒரு தொலைக்காட்சி செய்தி விவாதக் குழு என யாராவது ஒருவர், உலகம் ஒரு மூன்றாம் உலகப் போரை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்று அறிவிக்கிறார்.

2022-ல் ரஷ்யா உக்ரைன் மீது படையெடுத்த பிறகு இது நிகழ்ந்தது. சீனப் போர்க்கப்பல்கள் தைவானைச் சுற்றி வரும்போதெல்லாம், இஸ்ரேலும் ஈரானும் பரஸ்பரத் தாக்குதல்களை நடத்தும்போதெல்லாம், வாஷிங்டன் வெனிசுலாவில் பதற்றத்தை அதிகரிக்கும்போதெல்லாம் இது மீண்டும் நிகழ்கிறது. “மூன்றாம் உலகப் போர்” என்ற சொற்றொடர், ஒரு பகுப்பாய்வாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை விட, ஒரு மனநிலையாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது — அதாவது, நிலைமை தள்ளாடுகிறது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு வழியாக.

நிலைமை தள்ளாடுவது போல் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால், தள்ளாடுவது போல் உணர்வதும், ஒரு உலகளாவிய பெரும் தீயை நோக்கிச் செல்வதும் ஒன்றல்ல. அவற்றை ஒன்றாகக் குழப்புவதே ஒரு வகையான கொள்கைத் தவறாகும். ஏனெனில், அது பிராந்திய மோதல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக மேலும் மோசமாக்கும் தலையீட்டுப் போக்குகளையே நியாயப்படுத்த முனைகிறது.

2026-ல் உண்மையில் நிகழ்வது, ஒரேயொரு உலகப் போர் மெதுவாகத் தொடங்குவது அல்ல. அது, போருக்குப் பிந்தைய அமெரிக்கத் தலைமையிலான ஒழுங்குமுறை மெதுவாகச் சிதைவடைவதாகும்; இது, இன்னும் ஒரே போராக ஒன்றிணையாத அரை டஜன் களங்களில் ஒரே நேரத்தில் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு வேறுபட்ட, சில வழிகளில் மிகவும் ஆபத்தான பிரச்சினை — ஏனெனில் அதற்குப் பெயரிடுவது கடினம், அதைத் தடுப்பது கடினம், அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதும் கடினம்.

உக்ரைனிலிருந்து தொடங்குவோம். போர் இப்போது ஐந்தாவது ஆண்டைத் தாண்டிவிட்டது, மேலும் "பதிலாள் போர்" மற்றும் "நேட்டோ-ரஷ்யா நேரடி மோதல்" ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான எல்லை மங்கிக்கொண்டே போயுள்ளது — ஆழமான தாக்குதல்கள், அதிக தூரம் தாக்கக்கூடிய ஆயுதங்கள், மாஸ்கோவிலிருந்து வரும் இன்னும் வெளிப்படையான அணுசக்தி சமிக்ஞைகள் என பலவும் இதற்கு முக்கியக் காரணங்களாகும். ஒரு பிராந்தியப் போரை இன்னும் பெரிய ஒன்றாக மாற்றிவிடும் வகையிலான தவறான கணிப்புகளுக்கு, இதுவே உண்மையாகவே மிகவும் ஆபத்தான ஒற்றைக் காரணியாகும்.

ஆனால், “ஆபத்தான போக்கு” ​​என்பது “தவிர்க்க முடியாத பாதை” என்பதற்குச் சமமானதல்ல. மேலும், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, வாஷிங்டனோ மாஸ்கோவோ, மற்றொன்றுடன் நேரடிப் போரைத் தேடும் ஒரு அரசாங்கத்தைப் போல நடந்துகொள்ளவில்லை என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

இரு தரப்பினரும் பதற்றம் அதிகரிக்கும் எல்லையைத் தொட்டு, அதற்குள் பின்வாங்கிவிடுகின்றனர். அந்தப் போக்கு ஒரு உத்தரவாதம் அல்ல, ஆனால் அது ஒரு தரவு; மூன்றாம் உலகப் போர் குறித்த பல பேச்சுக்கள் வசதியாகப் புறக்கணிப்பது இந்தத் தரவைத்தான்.

அடுத்து தைவான் — தொடர்ந்து “மிகவும் அபாயகரமான பதற்றப் புள்ளி”யாகக் கருதப்பட்டாலும், 2026-ஆம் ஆண்டை நெருங்கும்போது, ​​வாஷிங்டனுக்கும் பெய்ஜிங்கிற்கும் இடையே   மீண்டும் ஏற்பட்ட உயர்மட்டத் தொடர்புகளின் விளைவாக, குறுகிய கால நெருக்கடி ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு குறைவு எனக் கருதி, பல தீவிரமான இடர் மதிப்பீடுகள் தைவானைத் தங்கள் பட்டியலில் மேலே கொண்டு செல்வதற்குப் பதிலாகக் கீழே இறக்கின.

படிப்படியாக நெருங்கி வரும் உலகப் போர் குறித்த எந்தவொரு வாதத்தையும் இது சிக்கலாக்க வேண்டும். தொடர்ந்து பேசப்படும் அச்சுறுத்தல்கள் தானாகவே நிஜமாகிவிடுவதில்லை.

மத்திய கிழக்கு, பல தசாப்தங்களாக இருந்து வருவது போலவே, தொடர்ந்து பதற்றமானதாகவே இருக்கிறது — காசா, ஈரான், இஸ்ரேலுக்கு வாஷிங்டன் அளிக்கும் நிபந்தனையற்ற ஆதரவிற்கும், பாலஸ்தீனத்தை அங்கீகரிக்கும் மேற்கத்திய அரசாங்கங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதற்கும் இடையே விரிவடைந்து வரும் பிளவு. அந்தப் பிளவு, ஒரு போரைத் தூண்டும் காரணியாக இருப்பதை விட, ஒரு அறிகுறியாகவே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது: பிராந்திய உராய்வுகளை மூடிமறைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட அமெரிக்கப் பாதுகாப்பு குறித்த ஒருமித்த கருத்து, நெருங்கிய நட்பு நாடுகளுக்கு இடையேயும் கூட வலுவிழந்து வருகிறது.

மேலும், மிகக் குறைவாக “மூன்றாம் உலகப் போர்” என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கப்பட்டாலும், வாதத்திற்கு இடமின்றி மிக அதிகமாகச் சொல்லும் ஒரு களம் வெனிசுலா. அங்கு, அமெரிக்காவால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஆட்சி மாற்றப் பிரச்சாரம், ஒரு அரசாங்கத்தை அடியோடு கவிழ்த்துவிட்டது.

ஒரு தலைமுறையாக யதார்த்தவாதிகள் எச்சரித்து வரும் போக்கு இதுதான்: வல்லரசுகளுக்கு இடையேயான இருதுருவ மோதல் அல்ல, மாறாக, இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை முன்பு மெதுவாக்கி வந்த நிறுவனங்கள் மற்றும் கூட்டணிக் கட்டுப்பாடுகளின் கட்டுப்பாடின்றி, ஒரு வல்லரசு தன்னிச்சையாகச் செயல்பட அதிகளவில் தயாராகி வருவது. கிரீன்லாந்து, சூடான், எத்தியோப்பியா-எரிட்ரியா எல்லை, தாய்லாந்து-கம்போடியா ஆகியவற்றைச் சேர்த்தால், இது ஒரு ஒற்றைப் போரைக் காட்டிலும், நடுவர் களத்தை விட்டு வெளியேறிய ஒரு உலகத்தையே குறிக்கிறது.

அதுதான் மிகவும் நேர்மையான மதிப்பீடு: இது உலகப் போருக்கான காலக்கெடு அல்ல, மாறாக, வரலாற்று ரீதியாக பிராந்திய மோதல்களைப் பிராந்திய அளவிலேயே வைத்திருந்த கூட்டணி உறுதிமொழிகள், தடுப்பு சமிக்ஞைகள், இராஜதந்திரத் திறன் போன்ற பாதுகாப்பு அரண்களின் சிதைவு ஆகும்.

ஒரு உண்மையான உலகப் போருக்கு, வல்லரசுகள் தங்களுக்குள் நேரடி மோதலைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக நம்மிடம் இருப்பது, பல வல்லரசுகளும் நடுத்தர சக்திகளும் ஒவ்வொன்றும் குறுகிய, அதிக பரிவர்த்தனை சார்ந்த நோக்கங்களைப் பின்தொடர்ந்து, அவ்வப்போது மோதிக்கொள்வதுதான்; இந்த மோதல்கள் பெரும்பாலும் நோக்கமின்றி நிகழ்கின்றன.

“மூன்றாம் உலகப் போர்” என்று மிகையாகக் கண்டறிவதில் உள்ள ஆபத்து, வெறும் துல்லியமின்மை மட்டுமல்ல. மாறாக, அந்தக் கட்டமைப்பானது, உச்சபட்ச அர்ப்பணிப்புகள், எதேச்சையான இராணுவ நிலைப்பாடுகள், ஒவ்வொரு பிராந்தியப் பிரச்சினையையும் மனவுறுதியின் இருப்புக்கான சோதனையாகக் கருதுதல் போன்ற கொள்கைகளையே உருவாக்க முனைகிறது; இந்தக் கொள்கைகளே சிறிய பிரச்சனைகளை அணைப்பதை மேலும் கடினமாக்குகின்றன.

“நாம் உலகப் போருக்கு அருகில் இருக்கிறோமா?” என்பதல்ல பயனுள்ள கேள்வி; மாறாக, “உண்மையில் அங்கு இருக்க விரும்பாத ஒரு வல்லரசை, இந்தச் சிதைந்து கொண்டிருக்கும் இழைகளில் எது உள்ளிழுக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது?” என்பதே ஆகும். அந்தப் பட்டியலில் உக்ரைன் இன்னமும் முதலிடத்தில் உள்ளது. மற்ற அனைத்தும், தற்போதைக்கு, உலகப் போரை நோக்கிய ஒரு படியாக இல்லாமல், சீர்குலைவின் அறிகுறியாகவே இருக்கின்றன.

தமிழில் கூகிள்