 |
| https://journal-neo.su/ |
வாஷிங்டன் ரஷ்யாவைத் தனிமைப்படுத்த முயன்றது. இப்போது அதற்கு ரஷ்ய எண்ணெய் தேவைப்படுகிறது.
சல்மான் ரஃபி ஷேக், அக்டோபர் 19, 2026 https://journal-neo.su/
ரஷ்யாவின் எரிசக்திப் பொருளாதாரத்தை முடக்க வாஷிங்டன் முனைந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஈரானுடனான அமெரிக்காவின் போர், அது தனிமைப்படுத்தவும், சுற்றிவளைக்கவும், தோற்கடிக்கவும் முயன்ற அதே நாட்டிடமிருந்தே நிவாரணம் தேட வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
அமெரிக்காவிற்கு ரஷ்ய டீசல் விநியோகம்-தடைகள் உத்தி அதன் வரம்புகளை எட்டுகிறது
அக்டோபர் 9 அன்று, அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப், ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடினுடன் ஒரு அசாதாரணமான ஒப்பந்தத்தை அறிவித்தார்: மாஸ்கோ உடனடியாக 300,000 டன்களுக்கும் அதிகமான டீசலை அமெரிக்க மற்றும் சர்வதேச சந்தைகளில் வெளியிடும்; அதனைத் தொடர்ந்து நவம்பரில் மேலும் 500,000 டன்களும், அதன்பிறகு ஒரு மில்லியன் டன்களும் வெளியிடப்படும். ரஷ்யாவின் சுத்திகரிப்புத் திறனைப் பொறுத்து, இதைவிடப் பெரிய அளவிலான விநியோகங்களையும் டிரம்ப் முன்மொழிந்தார். ரஷ்ய டீசல் ஏற்றுமதி மீதான கட்டுப்பாடுகளைத் தற்காலிகமாகத் தளர்த்துவதற்கான வாஷிங்டனின் முடிவுடன் இந்த அறிவிப்பு வெளியானது. இந்தத் திடீர் மாற்றம் வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அமெரிக்காவின் பொருளாதார நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளான ஒரு நாடு, திடீரென அமெரிக்காவே எதிர்கொள்ளும் எரிசக்தி நெருக்கடியைத் தணிக்க உதவுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.
பிப்ரவரி 2022 முதல் அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் வியூகத்தின் மையத்தில் உள்ள ஒரு முரண்பாட்டை இந்த ஒப்பந்தம் அம்பலப்படுத்துகிறது. மேற்கத்திய சந்தைகள், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் எரிசக்தி வருவாய்களுக்கான ரஷ்யாவின் அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், உக்ரைனில் அதன் போருக்கு நிதியளிக்கும் திறனைக் குறைக்க வாஷிங்டன் முயன்றது. ஆயினும், அந்த வியூகத்தின் செயல்திறன், பெருகிய முறையில் கேள்விக்குட்பட்டதாகத் தோன்றும் ஒரு அனுமானத்தைச் சார்ந்திருந்தது: அதாவது, மேற்கத்தியப் பொருளாதாரங்களே சார்ந்திருக்கும் சர்வதேச எரிசக்தி அமைப்பின் ஸ்திரத்தன்மையை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சமரசம் செய்யாமல், ரஷ்யாவைப் பொருளாதார ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதே அந்த அனுமானம்.
தனது சொந்த எரிசக்தித் தேவைகளுக்காக விதிவிலக்குகள் அளிக்க வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மற்றவர்களிடமிருந்து சமரசமற்ற இணக்கத்தைக் கோரும் அதன் திறனைச் சிக்கலாக்குகிறது.
அசல் தடைகளின் கட்டமைப்பு, அவற்றை ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. டிசம்பர் 2022-ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஜி7 விலைக் கட்டுப்பாட்டு முறை, மாஸ்கோவின் வருவாயைக் குறைக்கும் அதே வேளையில் ரஷ்ய எண்ணெய் விநியோகத்தைத் தொடர முயன்றது. இருப்பினும், முக்கிய ரஷ்ய எரிசக்தி நிறுவனங்களுக்கு எதிரான அமெரிக்கத் தடைகள் உட்பட, அடுத்தடுத்த கட்டுப்பாடுகள், ரஷ்யாவின் பொருளாதார செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஒரு பரந்த உறுதியைப் பிரதிபலித்தன. அந்த நோக்கத்தை எரிசக்தி பாதுகாப்பின் உடனடித் தேவைகளுடன் சமரசம் செய்வது எவ்வளவு கடினமாகிவிட்டது என்பதை வாஷிங்டனின் சமீபத்திய முடிவு காட்டுகிறது.
இந்த நிலைமாற்றம் நிறுவன ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் அமைந்துள்ளது. அக்டோபர் 9 அன்று, அமெரிக்க கருவூலத்தின் வெளிநாட்டுச் சொத்துக் கட்டுப்பாட்டு அலுவலகம், ரஷ்யாவில் இருந்து வரும் டீசல் சம்பந்தப்பட்ட பரிவர்த்தனைகளுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்கும் பொது உரிமம் 135-ஐ வெளியிட்டது . இது தடைகளை முழுமையாகக் கைவிடுவதல்ல, மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட விதிவிலக்கு ஆகும். இதன் முக்கியத்துவம் துல்லியமாக அந்த வேறுபாட்டில்தான் அடங்கியுள்ளது: மற்றொரு புவிசார் அரசியல் மோதலின் விளைவுகளைச் சமாளிப்பதற்காக, வாஷிங்டன் தனது அடக்குமுறை கட்டமைப்பைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே, அதன் சில பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து இடைநிறுத்துகிறது. மாஸ்கோவிற்கு, இது ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. விரிவான மேற்கத்திய கட்டுப்பாடுகள் இருந்தபோதிலும் ரஷ்யாவின் பொருளாதார முக்கியத்துவம் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால், புவிசார் அரசியல் தனிமைப்படுத்தலையும் பொருளாதார சார்புநிலையையும் எப்போதும் ஒரே நேரத்தில் தொடர முடியாது என்பதை வாஷிங்டன் தனது சொந்தச் செயல்கள் மூலம் ஒப்புக்கொண்டதே மிகவும் முக்கியமான வளர்ச்சியாகும்.
ஈரான் போர் சமன்பாட்டை எவ்வாறு மாற்றியது
இதற்கான உடனடி விளக்கம், உக்ரைனிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மத்திய கிழக்கில் அமைந்துள்ளது. ஈரானுக்கு எதிரான அமெரிக்க-இஸ்ரேலியப் போர், உலகளாவிய பெட்ரோலிய விநியோகத்திற்கு இன்றியமையாத ஒரு பிராந்தியம் முழுவதும் எரிசக்தி உற்பத்தி, சுத்திகரிப்பு மற்றும் கடல்வழிப் போக்குவரத்தை சீர்குலைத்துள்ளது. பொதுவாக சர்வதேச அளவில் வர்த்தகம் செய்யப்படும் எண்ணெயில் ஏறக்குறைய ஐந்தில் ஒரு பங்கு கடந்து செல்லும் ஹோர்முஸ் ஜலசந்தி, நிச்சயமற்ற தன்மையின் மையப் புள்ளியாக மாறியுள்ளது. உயர்ந்த கச்சா எண்ணெய் விலைகள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சுத்திகரிப்புத் திறன் மற்றும் கப்பல் போக்குவரத்து இடையூறுகள் ஆகியவை எரிபொருள் சந்தைகள், குறிப்பாக டீசல் மீதான அழுத்தத்தைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.
இதன் விளைவுகள் அமெரிக்க நுகர்வோரைச் சென்றடைந்துள்ளன. ஈரான் போர் எரிசக்தி சந்தைகளைத் தொடர்ந்து சீர்குலைத்து வந்தபோதிலும், அக்டோபர் 5 அன்று, ரஷ்ய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் மீதான உக்ரைன் தாக்குதல்களே பெட்ரோல் விலை உயர்வுக்கு ஒரு பகுதி காரணம் என்று டிரம்ப் பகிரங்கமாகக் கூறினார் . வாஷிங்டன் ஒரு சங்கடமான யதார்த்தத்தை எதிர்கொண்டது: ரஷ்யாவின் போர்க்காலப் பொருளாதாரத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்ட இராணுவ நடவடிக்கைகள், ஈரானுடனான அமெரிக்காவின் மோதலின் பொருளாதார விளைவுகளை மேலும் மோசமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.
இதன் ராஜதந்திர தாக்கங்களும் அதே அளவு உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு அமெரிக்க அதிகாரியை மேற்கோள் காட்டி வெளியான ஆக்சியோஸ் அறிக்கையின்படி , ரஷ்ய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் மீதான தாக்குதல்களை நிறுத்துமாறு அமெரிக்கா விடுத்த தொடர்ச்சியான கோரிக்கைகளை உக்ரைன் அதிபர் வொலோடிமிர் ஜெலென்ஸ்கி எதிர்த்த பின்னரே, டிரம்ப் இந்த டீசல் ஒப்பந்தத்தை மேற்கொண்டார். இந்த விவரம் வாஷிங்டனின் கணக்கீடுகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தால், அமெரிக்காவின் எரிசக்தி முன்னுரிமைகள் அதன் உக்ரைனிய கூட்டாளியின் இராணுவத் தெரிவுகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளன என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.
இங்குதான் மிகப்பெரிய புவிசார் அரசியல் முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது. 2022 முதல், அமெரிக்காவின் உத்தியானது ரஷ்யாவை ஒரே நேரத்தில் பலவீனப்படுத்துவதையும், சீனாவைக் கட்டுப்படுத்துவதையும், ஈரானுக்கு எதிரான தனது பிராந்திய நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்த நோக்கங்கள் பெரும்பாலும் தடைகள், இராணுவ உதவி, தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் நேரடி இராணுவ பலம் ஆகியவற்றின் மூலம் அடையப்பட்டுள்ளன. ஆயினும், இந்த மோதல்களின் பொருளாதார விளைவுகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. ஒரு களத்தில் ஏற்படும் சீர்குலைவுகள், மற்றொரு களத்தை நிர்வகிக்கும் மூலோபாயக் கணக்கீடுகளை மாற்றுகின்றன.
அந்த மேலாதிக்கத்தைப் பிரயோகிப்பதன் உலகளாவிய பொருளாதார விளைவுகள் மீது அதற்கு இணையான கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருக்காமலேயே, அமெரிக்காவால் இராணுவ மேலாதிக்கத்தைப் பெற்றிருக்க முடியும். எண்ணெய் சந்தைகள், உலகின் வலிமையான இராணுவ சக்தியின் விருப்பங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த அளிப்பு, போக்குவரத்து அபாயங்கள், சுத்திகரிப்புத் தடைகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்பவே செயல்படுகின்றன.
எனவே, இந்த ஏற்பாட்டின் மூலோபாய முக்கியத்துவத்தை வெறும் பீப்பாய்களில் மட்டும் அளவிட முடியாது. உக்ரைன் மோதல் தொடரும் வேளையில், தடைகளைத் தளர்த்துவது குறித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மேற்கத்திய அரசாங்கங்கள் மாஸ்கோவிற்கு எதிரான தங்கள் பொருளாதாரப் பிரச்சாரத்தை முதன்முதலில் தீவிரப்படுத்தியபோது கணிசமாகக் சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடிய இராஜதந்திர வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது.
பொருளாதாரத் தனிமைப்படுத்தலிலிருந்து வியூகப் பேரம்பேசல் வரை
இந்தத் தற்காலிக இணக்கம் ஒரு பரந்த மூலோபாயப் பேரமாக பரிணமிக்க முடியுமா என்பதே இப்போதுள்ள மையக் கேள்வி. ரஷ்யாவைப் பொறுத்தவரை, உலகளாவிய பண்டச் சந்தைகளில் அதன் ஒருங்கிணைப்பு, தற்போதைய சூழலில் செல்வாக்கிற்கும் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் ஒரு ஆதாரமாகத் தொடர்கிறது என்பதை நிரூபிக்க இந்த ஒப்பந்தம் ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இருப்பினும், வாஷிங்டனுக்கு இது ஒரு சிக்கலான முன்னுதாரணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது: புவிசார் அரசியல் நோக்கங்களுக்காக விதிக்கப்படும் தடைகளின் பொருளாதார விளைவுகள் போதுமான அளவு சங்கடமானதாக மாறும்போது, அவை பேரம் பேசக்கூடியவையாக மாறக்கூடும்.
அந்த முன்னுதாரணம் ஏற்கனவே உள்நாட்டில் எதிர்ப்பை உருவாக்கி வருகிறது. அக்டோபர் 11 அன்று, குடியரசுக் மற்றும் ஜனநாயகக் கட்சி செனட்டர்கள், ரஷ்ய எரிசக்தி இறக்குமதியைக் கட்டுப்படுத்தும் அமெரிக்கச் சட்டத்துடன் அந்த ஒப்பந்தம் முரண்படுவதாக வாதிட்டு, அதனை எதிர்த்தனர். மாஸ்கோ மீது அழுத்தம் கொடுப்பதற்கான அரசியல் உறுதிப்பாட்டிற்கும், எரிபொருள் சந்தைகளை நிலைப்படுத்த வேண்டிய பொருளாதாரக் கட்டாயத்திற்கும் இடையே விரிவடைந்து வரும் ஒரு பதற்றத்தை அவர்களின் ஆட்சேபணைகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
இதற்கு ஒரு பரந்த சர்வதேசப் பரிமாணமும் உண்டு. ரஷ்யாவுடனான பொருளாதார உறவுகள், அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் முன்னுரிமைகளுக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்ற மேற்கத்திய எதிர்பார்ப்புகளை இந்தியா, சீனா போன்ற நாடுகள் எதிர்த்து வந்துள்ளன. தனது சொந்த எரிசக்தித் தேவைகளுக்காக விதிவிலக்குகள் அளிக்க வாஷிங்டன் காட்டும் விருப்பம், மற்றவர்களிடமிருந்து சமரசமற்ற இணக்கத்தைக் கோரும் அதன் திறனைச் சிக்கலாக்குகிறது.
இவற்றில் எதுவும் அமெரிக்க-ரஷ்ய உறவுகளில் ஒரு நீடித்த முன்னேற்றத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கவில்லை. அமெரிக்கத் தடைகள் விரிவாகத் தொடர்கின்றன, உக்ரைன் மீதான கருத்து வேறுபாடுகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன, மேலும் சந்தை அழுத்தங்கள் தணிந்தவுடன் எரிசக்தி ஒத்துழைப்பு மறைந்துவிடக்கூடும். மிகவும் முக்கியமான சாத்தியக்கூறு, அமெரிக்க அதிகாரத்தின் எதிர்கால அமைப்பு தொடர்பானது. வாஷிங்டன், முக்கிய எரிசக்தி உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளைத் தொடர்ந்து எதிர்கொண்டு, அதே நேரத்தில் புவிசார் அரசியல் விசுவாசங்களைச் சுற்றி உலக வர்த்தகத்தை மறுசீரமைக்க முயற்சித்தால், இதுபோன்ற முரண்பாடுகள் மேலும் மேலும் அடிக்கடி நிகழக்கூடும்.
மாஸ்கோவைப் பொறுத்தவரை, தற்காலிகப் பொருளாதார முக்கியத்துவத்தை நீடித்த இராஜதந்திரச் செல்வாக்காக மாற்றுவதில்தான் மூலோபாய வாய்ப்பு அடங்கியுள்ளது. அதற்கு, கூடுதலாக டீசலை ஏற்றுமதி செய்வதை விட மேலானவை தேவைப்படும்; வாஷிங்டனால் ஈடுசெய்வது கடினம் எனக் கருதும் பொருளாதார ஒத்துழைப்பு வடிவங்களை ரஷ்யாவால் வழங்க முடியுமா என்பதைப் பொறுத்தே அது அமையும்.
எனவே, எழும் கேள்வி என்னவென்றால், அமெரிக்கா ரஷ்யா மீது தொடர்ந்து தடைகளை விதிக்க முடியுமா என்பதல்ல; மாறாக, அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது அதன் சொந்தப் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மைக்கு அதிகளவில் அச்சுறுத்தலாக அமையும் பட்சத்தில், வாஷிங்டன் எந்தளவிலான புவிசார் அரசியல் சுதந்திரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் என்பதே ஆகும். இந்தப் பதில், அமெரிக்க-ரஷ்ய உறவுகளின் எதிர்காலத்தை மட்டுமல்ல, மேலும் மேலும் சிதைந்து வரும் சர்வதேச ஒழுங்கில் அமெரிக்காவின் நிர்ப்பந்த ராஜதந்திரத்தின் வரம்புகளையும் கூட வடிவமைக்கக்கூடும்.
சல்மான் ரஃபி ஷேக், சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் பாகிஸ்தானின் வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு விவகாரங்கள் குறித்த ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர்
