Sri Lanka, India sign three defence MoUs

Sri Lanka, India sign three defence MoUs to strengthen cooperation

Sri Lanka and India have signed three Memoranda of Understanding (MoUs) covering air-defence capability, military education and youth cooperation, further strengthening defence and strategic ties between the two countries.

 

The agreements were signed following talks between President Anura Kumara Dissanayake and visiting Indian Defence Minister Rajnath Singh in Colombo, with maritime security and regional stability emerging as key areas of bilateral cooperation.

 

The three MoUs focus on the upgradation of six L70 air-defence guns operated by the Sri Lanka Air Force, academic cooperation between the National Defence Colleges of Sri Lanka and India, and cooperation between the National Cadet Corps of the two countries.

 

 

India to Upgrade Six Sri Lanka Air Force L70 Guns

 

Under the first MoU, India will provide a Government of India grant for the upgradation of six 40mm L70 air-defence guns operated by the Sri Lanka Air Force.

 

The upgraded systems are expected to significantly strengthen Sri Lanka's air-defence architecture, particularly the protection of critical assets.

 

The L70 guns were previously provided to the Sri Lanka Air Force by the Government of India. India supplied 24 of these air-defence systems to Sri Lanka between 2000 and 2006 and has previously undertaken maintenance work on 18 of them.

 

The latest agreement therefore extends India's support from maintenance to the modernisation and capability enhancement of the remaining six systems.

 

The assistance is also significant in the context of Sri Lanka's broader efforts to maintain and strengthen the operational capabilities of its armed forces while focusing on the protection of strategically important national assets.

 

Defence Colleges to Strengthen Academic Links

 

The second MoU establishes academic cooperation between India's National Defence College (NDC) in New Delhi and Sri Lanka's National Defence College.

 

The agreement will facilitate knowledge sharing between the two institutions and is expected to strengthen the longstanding academic and professional relationship between the two sister institutes.

 

Defence education has been an important component of India-Sri Lanka military engagement, with senior Sri Lankan officers and officials participating in India's National Defence College programme over several decades.

 

The closer institutional relationship is expected to provide further opportunities for professional interaction, exchange of expertise and discussions on national security and strategic affairs.

 

The cooperation also comes as India and Sri Lanka increasingly focus on common security concerns in the Indian Ocean, where developments in maritime security have implications for both countries.

India-Sri Lanka NCC Youth Exchange Programme Formalised

 

The third MoU covers cooperation between the National Cadet Corps of India and the National Cadet Corps of Sri Lanka.
The agreement will formalise the NCC youth exchange programme between the two countries.

 

The programme provides NCC cadets from Sri Lanka and other countries with opportunities to travel to New Delhi each year and participate in NCC events. It offers young participants opportunities for cultural interaction, knowledge sharing and exposure to different training and educational experiences.

 

Beyond its youth-development role, the agreement is expected to contribute to stronger people-to-people links between India and Sri Lanka and develop relationships among future generations.

Defence Cooperation Expands Beyond Military Engagement

 

The three MoUs demonstrate the increasingly broad nature of India-Sri Lanka defence cooperation.

 

While the upgradation of the L70 guns directly strengthens Sri Lanka's defence capability, the agreements on defence education and cadet exchanges extend cooperation into professional development, institutional engagement and youth relations.

 

The latest agreements also build on a broader defence cooperation framework between the two countries.

 

India and Sri Lanka signed an umbrella five-year defence cooperation MoU in April 2025, providing a structured framework for military engagement and cooperation on shared security concerns in the Indian Ocean.

 

The framework includes areas such as joint military exercises, capacity building, humanitarian assistance and disaster relief cooperation, increased naval port calls and opportunities for cooperation in the defence industry.

 

Maritime Security Remains a Key Priority

 

The strengthening of defence ties comes amid growing attention to maritime security in the Indian Ocean.

 

Sri Lanka's strategic location along major Indian Ocean shipping routes makes the country an important partner for India in maintaining maritime security and addressing shared regional security concerns.

 

Sri Lankan officials have previously stressed the close link between the security interests of the two countries, particularly in the Indian Ocean.

 

The latest discussions between Singh and Sri Lankan authorities are therefore expected to further develop cooperation in areas including maritime security, military training, professional education, equipment support and regional security.

 

Meanwhile, President Dissanayake recalled his interactions with PM Modi and reiterated that Sri Lanka would never allow its territory to be used for any activities inimical to India’s security interests. 

 

Rajnath Singh's Sri Lanka Visit

 

Following his meeting with President Dissanayake, Singh described the discussions as “warm and extremely productive.”

 

He said he conveyed the greetings of Indian Prime Minister Narendra Modi and congratulated President Dissanayake on the successful completion of two years of his government.

 

Singh described India and Sri Lanka as “civilisational twins, close neighbours and maritime partners”, stressing that the two countries would continue to work together for development and the welfare of their people.

 

He also said India and Sri Lanka would work jointly to ensure the safety, security, peace and prosperity of the region.

 

Singh's visit is particularly significant as it marks the first official visit to Sri Lanka by an Indian Defence Minister in 38 years. The previous such visit was made by Indian Defence Minister K.C. Pant in 1988.

 

A Broader Strategic Partnership

 

The latest defence agreements come against the backdrop of expanding India-Sri Lanka relations across defence, maritime security, connectivity, energy, investment and people-to-people ties.

 

The two countries have maintained close defence relations for decades, although their relationship has also passed through challenging periods, particularly during India's involvement in Sri Lanka during the late 1980s.

 

In recent years, however, defence cooperation has increasingly focused on training, capacity building, humanitarian assistance, maritime security and institutional engagement.

 

The three new MoUs add another layer to that relationship by combining defence capability enhancement with professional education and youth cooperation, according experts.

 

For Sri Lanka, the arrangements provide additional support for maintaining and upgrading existing defence assets while expanding opportunities for military education and international engagement.

 

For India, closer defence cooperation with Sri Lanka supports its broader objective of strengthening partnerships with Indian Ocean neighbours and promoting a secure and stable regional maritime environment.

 

இல்லை, நாம் மூன்றாம் உலகப் போரின் விளிம்பில் இல்லை.

 இல்லை, நாம் மூன்றாம் உலகப் போரின் விளிம்பில் இல்லை.

மூன்றாம் உலகப் போர் குறித்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட பேச்சுக்கள், தலைவர்களைப் பதற்றத்தை அதிகரிக்கும் கொள்கைகளில் சிக்க வைத்து, பிராந்திய மோதல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையும் தீர்ப்பதையும் மேலும் கடினமாக்கும்.

லியோன் ஹடார் எழுதியது Asia Times

செப்டம்பர் 5, 2026

சிலர் கூறுவது போல் மூன்றாம் உலகப் போர் அவ்வளவு அருகில் இல்லை. 

சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை, ஒரு தளபதி, ஒரு சிந்தனைக் குழு, ஒரு தொலைக்காட்சி செய்தி விவாதக் குழு என யாராவது ஒருவர், உலகம் ஒரு மூன்றாம் உலகப் போரை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்று அறிவிக்கிறார்.

2022-ல் ரஷ்யா உக்ரைன் மீது படையெடுத்த பிறகு இது நிகழ்ந்தது. சீனப் போர்க்கப்பல்கள் தைவானைச் சுற்றி வரும்போதெல்லாம், இஸ்ரேலும் ஈரானும் பரஸ்பரத் தாக்குதல்களை நடத்தும்போதெல்லாம், வாஷிங்டன் வெனிசுலாவில் பதற்றத்தை அதிகரிக்கும்போதெல்லாம் இது மீண்டும் நிகழ்கிறது. “மூன்றாம் உலகப் போர்” என்ற சொற்றொடர், ஒரு பகுப்பாய்வாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை விட, ஒரு மனநிலையாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது — அதாவது, நிலைமை தள்ளாடுகிறது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு வழியாக.

நிலைமை தள்ளாடுவது போல் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால், தள்ளாடுவது போல் உணர்வதும், ஒரு உலகளாவிய பெரும் தீயை நோக்கிச் செல்வதும் ஒன்றல்ல. அவற்றை ஒன்றாகக் குழப்புவதே ஒரு வகையான கொள்கைத் தவறாகும். ஏனெனில், அது பிராந்திய மோதல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக மேலும் மோசமாக்கும் தலையீட்டுப் போக்குகளையே நியாயப்படுத்த முனைகிறது.

2026-ல் உண்மையில் நிகழ்வது, ஒரேயொரு உலகப் போர் மெதுவாகத் தொடங்குவது அல்ல. அது, போருக்குப் பிந்தைய அமெரிக்கத் தலைமையிலான ஒழுங்குமுறை மெதுவாகச் சிதைவடைவதாகும்; இது, இன்னும் ஒரே போராக ஒன்றிணையாத அரை டஜன் களங்களில் ஒரே நேரத்தில் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு வேறுபட்ட, சில வழிகளில் மிகவும் ஆபத்தான பிரச்சினை — ஏனெனில் அதற்குப் பெயரிடுவது கடினம், அதைத் தடுப்பது கடினம், அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதும் கடினம்.

உக்ரைனிலிருந்து தொடங்குவோம். போர் இப்போது ஐந்தாவது ஆண்டைத் தாண்டிவிட்டது, மேலும் "பதிலாள் போர்" மற்றும் "நேட்டோ-ரஷ்யா நேரடி மோதல்" ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான எல்லை மங்கிக்கொண்டே போயுள்ளது — ஆழமான தாக்குதல்கள், அதிக தூரம் தாக்கக்கூடிய ஆயுதங்கள், மாஸ்கோவிலிருந்து வரும் இன்னும் வெளிப்படையான அணுசக்தி சமிக்ஞைகள் என பலவும் இதற்கு முக்கியக் காரணங்களாகும். ஒரு பிராந்தியப் போரை இன்னும் பெரிய ஒன்றாக மாற்றிவிடும் வகையிலான தவறான கணிப்புகளுக்கு, இதுவே உண்மையாகவே மிகவும் ஆபத்தான ஒற்றைக் காரணியாகும்.

ஆனால், “ஆபத்தான போக்கு” ​​என்பது “தவிர்க்க முடியாத பாதை” என்பதற்குச் சமமானதல்ல. மேலும், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, வாஷிங்டனோ மாஸ்கோவோ, மற்றொன்றுடன் நேரடிப் போரைத் தேடும் ஒரு அரசாங்கத்தைப் போல நடந்துகொள்ளவில்லை என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

இரு தரப்பினரும் பதற்றம் அதிகரிக்கும் எல்லையைத் தொட்டு, அதற்குள் பின்வாங்கிவிடுகின்றனர். அந்தப் போக்கு ஒரு உத்தரவாதம் அல்ல, ஆனால் அது ஒரு தரவு; மூன்றாம் உலகப் போர் குறித்த பல பேச்சுக்கள் வசதியாகப் புறக்கணிப்பது இந்தத் தரவைத்தான்.

அடுத்து தைவான் — தொடர்ந்து “மிகவும் அபாயகரமான பதற்றப் புள்ளி”யாகக் கருதப்பட்டாலும், 2026-ஆம் ஆண்டை நெருங்கும்போது, ​​வாஷிங்டனுக்கும் பெய்ஜிங்கிற்கும் இடையே   மீண்டும் ஏற்பட்ட உயர்மட்டத் தொடர்புகளின் விளைவாக, குறுகிய கால நெருக்கடி ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு குறைவு எனக் கருதி, பல தீவிரமான இடர் மதிப்பீடுகள் தைவானைத் தங்கள் பட்டியலில் மேலே கொண்டு செல்வதற்குப் பதிலாகக் கீழே இறக்கின.

படிப்படியாக நெருங்கி வரும் உலகப் போர் குறித்த எந்தவொரு வாதத்தையும் இது சிக்கலாக்க வேண்டும். தொடர்ந்து பேசப்படும் அச்சுறுத்தல்கள் தானாகவே நிஜமாகிவிடுவதில்லை.

மத்திய கிழக்கு, பல தசாப்தங்களாக இருந்து வருவது போலவே, தொடர்ந்து பதற்றமானதாகவே இருக்கிறது — காசா, ஈரான், இஸ்ரேலுக்கு வாஷிங்டன் அளிக்கும் நிபந்தனையற்ற ஆதரவிற்கும், பாலஸ்தீனத்தை அங்கீகரிக்கும் மேற்கத்திய அரசாங்கங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதற்கும் இடையே விரிவடைந்து வரும் பிளவு. அந்தப் பிளவு, ஒரு போரைத் தூண்டும் காரணியாக இருப்பதை விட, ஒரு அறிகுறியாகவே முக்கியத்துவம் பெறுகிறது: பிராந்திய உராய்வுகளை மூடிமறைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட அமெரிக்கப் பாதுகாப்பு குறித்த ஒருமித்த கருத்து, நெருங்கிய நட்பு நாடுகளுக்கு இடையேயும் கூட வலுவிழந்து வருகிறது.

மேலும், மிகக் குறைவாக “மூன்றாம் உலகப் போர்” என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கப்பட்டாலும், வாதத்திற்கு இடமின்றி மிக அதிகமாகச் சொல்லும் ஒரு களம் வெனிசுலா. அங்கு, அமெரிக்காவால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஆட்சி மாற்றப் பிரச்சாரம், ஒரு அரசாங்கத்தை அடியோடு கவிழ்த்துவிட்டது.

ஒரு தலைமுறையாக யதார்த்தவாதிகள் எச்சரித்து வரும் போக்கு இதுதான்: வல்லரசுகளுக்கு இடையேயான இருதுருவ மோதல் அல்ல, மாறாக, இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை முன்பு மெதுவாக்கி வந்த நிறுவனங்கள் மற்றும் கூட்டணிக் கட்டுப்பாடுகளின் கட்டுப்பாடின்றி, ஒரு வல்லரசு தன்னிச்சையாகச் செயல்பட அதிகளவில் தயாராகி வருவது. கிரீன்லாந்து, சூடான், எத்தியோப்பியா-எரிட்ரியா எல்லை, தாய்லாந்து-கம்போடியா ஆகியவற்றைச் சேர்த்தால், இது ஒரு ஒற்றைப் போரைக் காட்டிலும், நடுவர் களத்தை விட்டு வெளியேறிய ஒரு உலகத்தையே குறிக்கிறது.

அதுதான் மிகவும் நேர்மையான மதிப்பீடு: இது உலகப் போருக்கான காலக்கெடு அல்ல, மாறாக, வரலாற்று ரீதியாக பிராந்திய மோதல்களைப் பிராந்திய அளவிலேயே வைத்திருந்த கூட்டணி உறுதிமொழிகள், தடுப்பு சமிக்ஞைகள், இராஜதந்திரத் திறன் போன்ற பாதுகாப்பு அரண்களின் சிதைவு ஆகும்.

ஒரு உண்மையான உலகப் போருக்கு, வல்லரசுகள் தங்களுக்குள் நேரடி மோதலைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக நம்மிடம் இருப்பது, பல வல்லரசுகளும் நடுத்தர சக்திகளும் ஒவ்வொன்றும் குறுகிய, அதிக பரிவர்த்தனை சார்ந்த நோக்கங்களைப் பின்தொடர்ந்து, அவ்வப்போது மோதிக்கொள்வதுதான்; இந்த மோதல்கள் பெரும்பாலும் நோக்கமின்றி நிகழ்கின்றன.

“மூன்றாம் உலகப் போர்” என்று மிகையாகக் கண்டறிவதில் உள்ள ஆபத்து, வெறும் துல்லியமின்மை மட்டுமல்ல. மாறாக, அந்தக் கட்டமைப்பானது, உச்சபட்ச அர்ப்பணிப்புகள், எதேச்சையான இராணுவ நிலைப்பாடுகள், ஒவ்வொரு பிராந்தியப் பிரச்சினையையும் மனவுறுதியின் இருப்புக்கான சோதனையாகக் கருதுதல் போன்ற கொள்கைகளையே உருவாக்க முனைகிறது; இந்தக் கொள்கைகளே சிறிய பிரச்சனைகளை அணைப்பதை மேலும் கடினமாக்குகின்றன.

“நாம் உலகப் போருக்கு அருகில் இருக்கிறோமா?” என்பதல்ல பயனுள்ள கேள்வி; மாறாக, “உண்மையில் அங்கு இருக்க விரும்பாத ஒரு வல்லரசை, இந்தச் சிதைந்து கொண்டிருக்கும் இழைகளில் எது உள்ளிழுக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது?” என்பதே ஆகும். அந்தப் பட்டியலில் உக்ரைன் இன்னமும் முதலிடத்தில் உள்ளது. மற்ற அனைத்தும், தற்போதைக்கு, உலகப் போரை நோக்கிய ஒரு படியாக இல்லாமல், சீர்குலைவின் அறிகுறியாகவே இருக்கின்றன.

தமிழில் கூகிள்

Larak Strike Exposes the Limits of U.S. Tech Strategy

Larak Strike Exposes the Limits of U.S. Tech Strategy in the Strait of Hormuz

31 August 2026     WANA News

WANA (Aug 31) – The recent U.S. strike targeting two rocket launchers on Larak Island has exposed the limits of Washington’s tech-heavy military strategy, demonstrating that its costly sweeping operations have failed to achieve their stated objectives in the Strait of Hormuz.

 

Field reports and analytical assessments published in August 2026 reveal a structural shift in the strategic balance of the waterway. U.S. Energy Information Administration (EIA) data shows that during the first half of 2025, an average of 20.9 million barrels of oil per day and 11.4 billion cubic feet of liquefied natural gas (LNG) passed through the Strait of Hormuz—accounting for 20% of global petroleum consumption and a fifth of global LNG trade.

 

Iran’s asymmetric naval defense strategy has effectively leveraged this bottleneck. Given the extreme asymmetry between the cost of naval mines and the expense required to counter them, Washington’s attempt to establish control—followed by direct military action against Larak Island—has shown that despite claims of technological superiority, U.S. artificial intelligence (AI) algorithms have failed to neutralize regional capabilities. 

Strait of Hormuz Closure Exposes Lack of Alternatives

The strategic value of the Strait of Hormuz stems from the absence of viable operational bypasses for Western powers and their allies. Combined bypass pipeline capacity in Saudi Arabia and the United Arab Emirates stands at roughly 4.7 million barrels per day, covering only a fraction of the 20.9 million barrels that typically flow through the strait.

 

In this geographic context, naval mines serve as a highly effective asymmetric defense tool. Mines do not necessarily need to detonate to disrupt flow; the mere threat of their presence deters maritime insurers and vessel operators from sending tankers through the area. As a result, low-cost weaponry has forced the U.S. Navy into months of continuous, complex, and expensive mine-clearing operations without securing the region.

 

Modernized Mine Inventory Impasses Western Sonar

Analytical estimates for 2026 indicate Iran’s regional deployed mine capacity ranges between 2,000 and over 5,000 units. Domestic technological advances have rendered classical contact mines obsolete, giving way to advanced systems such as the Maham series.

 

The Maham-3 is a 300 kg moored mine designed for depths up to 100 meters, while the Maham-7 is a 220 kg bottom-dwelling mine engineered with a specialized geometry that blends seamlessly into the seabed.

Activated by acoustic and magnetic signatures, these systems present significant detection challenges. Filtering out complex acoustic signatures in a noisy marine environment has effectively brought U.S. detection equipment to a standstill.

 

Data Processing Struggles in the Persian Gulf

Unlike promotional narratives depicting swift drone surveillance, modern mine countermeasures (MCM) rely on uncrewed surface and subsurface vessels gathering raw data via side-scan sonars and optical sensors. Automated Target Recognition (ATR) algorithms are then tasked with distinguishing actual mines from rocks or debris.

 

The U.S. Navy utilizes systems like the AN/AQS-20C, which combines forward-looking and side-looking sonars to process data from raw input to algorithmic classification, positioning, neutralization, and final verification. However, operational realities suggest U.S. platforms have struggled with the unfamiliar environment of the Persian Gulf floor.

 

Project AMMO Seeks to Close Algorithmic Gap

The primary technical response to these setbacks has been Project AMMO (Accelerated Machine Learning for Maritime Operations). In April 2026, the U.S. Navy awarded a contract worth up to $99.7 million to Domino Data Lab to bolster its machine learning operations infrastructure.

Reports and internal Domino documents indicate that retraining an AI model to identify new mine threats previously took up to six months. Project AMMO aimed to reduce that retraining window to six days—a rapid push that underscores initial U.S. unreadiness for acoustic and algorithmic warfare in the region.

 

Dynamic Gulf Environment Degrades Model Performance

The urgency to retrain algorithms highlights the challenge of changing operational environments. Deploying AI models originally designed for Western waters (such as the Gulf of Finland) to the Persian Gulf severely degraded system efficiency due to differences in sediment composition, water currents, temperature, acoustic propagation angles, and ambient background noise.

 

Furthermore, dynamic shifts in marine sediment over time altered the acoustic signatures of deployed mines. U.S. platforms faced operational bottlenecks due to these algorithmic errors, forcing Washington to spend heavily to recalibrate edge-computing mathematical models on the fly.

 

Shifts in U.S. Operational Doctrine

A formal announcement by U.S. Central Command (CENTCOM) in April 2026 confirming the deployment of the destroyers USS Michael Murphy and USS Frank E. Petersen Jr. marked a forced pivot in operational doctrine.

Under the revised framework, primary U.S. surface combatants remained outside high-risk zones to avoid heavy casualties, delegating operations to semi-autonomous uncrewed vessels and undersea systems such as the Knifefish. This tactical adjustment highlights a preference to avoid human risk in high-threat environments rather than a demonstration of absolute control.

 

Contested Claims Over Strait Clearance

Following months of scanning, former U.S. President Donald Trump claimed on August 25, 2026, that international waters in the Strait of Hormuz had been cleared.

 

While U.S. officials cited by Axios claimed the international Traffic Separation Scheme (TSS) route was cleared after identifying over 100 objects, international monitoring bodies—including the United Kingdom Maritime Trade Operations (UKMTO)—questioned the assertion, warning that claims of 100% clearance do not align with physical realities on the seabed. Analysts noted that Washington’s statements failed to restore confidence among global insurance firms.

 

Larak Strike Underscores Unresolved Threat

The recent U.S. strike against two Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) rocket launchers on Larak Island fits into the broader “sense-decide-act” operational cycle. According to Reuters, U.S. forces acted after detecting preparations to launch rockets carrying naval mines into the waterway.

While Washington intended to prevent the re-mining of routes that required months and tens of millions of dollars to scan, the resort to direct kinetic action demonstrates that automated surveillance and algorithmic mine countermeasures have been unable to prevent threat regeneration on their own.

 

Technical and Force Structure Constraints

U.S. naval AI applications continue to encounter critical false-positive and false-negative errors. Overlooking an active mine risks vessel destruction, while misidentifying seabed debris stalls clearance operations for weeks. Additionally, the 2025 retirement of Avenger-class mine countermeasures ships and MH-53E Sea Dragon helicopters accelerated a reliance on algorithmic solutions.

 

The recent developments in the Strait of Hormuz and the kinetic strike on Larak Island demonstrate that current technological interventions have yet to deliver full operational dominance over the vital waterway.

WANA

WANA News Agency